«طوسا»؛ دستیار هوش مصنوعی وزیر میراث فرهنگی با بودجه ۱۵ میلیارد تومانی
طراحی دستیار هوشمند که با تحلیل قوانین و دادههای گردشگری و میراث فرهنگی، تصمیمگیری وزیر را تسهیل میکند. این سامانه از اردیبهشت ماه آغاز به کار کرده است.
دستیار هوش مصنوعی «طوسا» در حوزه میراث فرهنگی
طراحی و راهاندازی سامانه هوش مصنوعی به نام «طوسا» با هدف پشتیبانی از وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی صورت گرفته است. این پروژه که با بودجهای بالغ بر ۱۵ میلیارد تومان به اجرا درآمده، قرار است به عنوان یک دستیار هوشمند، وظیفه جمعآوری، پردازش و تحلیل دادهها و قوانین مرتبط با حوزه میراث فرهنگی و گردشگری را بر عهده بگیرد تا وزیر بتواند تصمیمگیریهای دقیقتر و آگاهانهتری داشته باشد. این سامانه که گفته میشود از اردیبهشت سال گذشته بهصورت تدریجی فعال شده، نشاندهنده حرکت دولت به سمت استفاده از فناوریهای نوین در سطوح مدیریتی کلان است.
«طوسا» در واقع یک مدل زبانی بزرگ (LLM) است که بهطور خاص برای نیازهای این وزارتخانه آموزش دیده و بر مبنای مستندات قانونی، آرشیو دادهها و مقررات مربوط به صنایع دستی و میراث تاریخی کشور کار میکند. این فناوری به دنبال آن است که پاسخگویی سریع و مستند به پرسشهای پیچیده مدیریتی را میسر سازد.
اهداف و عملکرد سامانه طوسا
عملکرد اصلی این دستیار هوشمند بر محوریت دسترسی به بانک اطلاعاتی جامع وزارتخانه استوار است. این امر به مدیران ارشد کمک میکند تا در کوتاهترین زمان ممکن، به بهترین تحلیلها بر اساس سوابق و قوانین موجود دست یابند.
- بهرهوری مدیریتی: افزایش سرعت و دقت در فرآیندهای تصمیمگیری کلان.
- مدیریت دانش: تبدیل دادههای پراکنده سازمانی به دانش ساختاریافته قابل استفاده.
- پشتیبانی قانونی: دسترسی آسان به تمام قوانین و مقررات مرتبط با میراث و گردشگری.
- توسعه تدریجی: برنامهریزی برای افزودن قابلیتهای جدید و بهروزرسانی مداوم نسخهها.
سید رضا میرجعفری، یکی از افراد مرتبط با این پروژه، بر اهمیت این سامانه به عنوان ابزاری برای "دسترسی به دانش سازمانی" تأکید کرده است.
فاطمه ترکاشوند نیز اشاره کرده است که این سیستم میتواند به "کاهش زمان جستجو و افزایش کیفیت مستندسازی" کمک بکند.
به طور کلی، پروژه «طوسا» نمونهای از تلاشهای صورتگرفته در ایران برای بهکارگیری هوش مصنوعی در بخشهای دولتی و حفظ و حراست از میراث فرهنگی با تکیه بر ابزارهای دیجیتال پیشرفته است. این رویکرد نشان میدهد که سرمایهگذاری بر روی فناوریهای بومی میتواند راهبردهای مدیریتی را در عرصههای حساس متحول سازد.
