تولید عسل ایران به ۱۲۸ هزار تن رسید/ لزوم حفاظت از نژاد بومی زنبور

رشد تولید عسل و جایگاه ایران در صنعت زنبورداری

در سال جاری، تولید عسل در جمهوری اسلامی ایران شاهد رشد چشمگیری بوده و به ۱۲۸ هزار تن رسیده است. این میزان تولید، جایگاه ایران را در میان کشورهای جهان به رتبه چهارم ارتقا داده است. این دستاورد مهم در حوزه کشاورزی و دامی، نتیجه تلاش‌ها در بخش تحقیقات علوم دامی کشور است. رئیس بخش تحقیقات زنبور عسل اعلام کرد که تمرکز کنونی بر حفاظت از نژاد بومی زنبور عسل ایران است، که دارای ویژگی‌های منحصر به فردی برای مقابله با شرایط محیطی منطقه است.

همزمان با افزایش کمی تولید، توجه ویژه‌ای به کیفیت و سلامت محصولات نهایی معطوف شده است. یکی از اولویت‌های اصلی، کاهش استفاده از داروهای شیمیایی است که می‌تواند بر سلامت مصرف‌کنندگان تأثیر بگذارد. به جای آن، بر استفاده از روش‌های طبیعی و تکنولوژی‌های نوین برای پیشگیری و درمان بیماری‌های زنبور عسل تمرکز شده است. این رویکرد دوگانه، یعنی افزایش تولید همزمان با ارتقاء سلامت، برای حفظ پایداری صنعت زنبورداری حیاتی است.

تکنولوژی در خدمت فراوری محصولات دامی

در راستای ارتقاء کل زنجیره ارزش، اجرای پروژه‌های تکنولوژی فراوری محصولات دامی نیز اهمیت یافته است. امسال، ۱۲ پروژه با هدف بهبود فرآیندهای پس از برداشت و افزایش ارزش افزوده محصولات تعریف و اجرا شده‌اند. این پروژه‌ها شامل بهبود روش‌های نگهداری، بسته‌بندی و فراوری عسل و سایر محصولات زنبورداری است تا محصول نهایی با استانداردهای بین‌المللی مطابقت داشته باشد.

• حفاظت از نژاد بومی زنبور عسل ایران در اولویت اصلی تحقیقات قرار دارد.
• هدف‌گذاری برای کاهش مصرف داروها در مزارع پرورش زنبور عسل صورت گرفته است.
• تولید عسل ایران در حال حاضر رتبه چهارم جهانی را به خود اختصاص داده است.
• اجرای دوازده پروژه تکنولوژی برای بهبود فراوری محصولات دامی در جریان است.
• سلامت محصول نهایی با تمرکز بر کاهش مواد شیمیایی تضمین می‌شود.

رئیس بخش تحقیقات زنبور عسل تأکید کرد: «حفاظت از ذخائر ژنتیکی بومی زنبور عسل، ضامن پایداری تولید ما در برابر نوسانات محیطی آینده است.»

در مورد اهمیت کیفیت تأکید شد: «ارتقاء سلامت محصول با کاهش دخالت‌های شیمیایی، اعتماد مصرف‌کننده داخلی و خارجی را جلب خواهد کرد.»

در مجموع، صنعت زنبورداری ایران با دستیابی به رکوردی در تولید، در حال گذار به مرحله بهره‌گیری از دانش و تکنولوژی برای پایه ریزی کیفی محصولات است. تمرکز بر منابع ژنتیکی و استفاده بهینه از دانش نوین، مسیر توسعه پایدار این بخش کشاورزی را هموار می‌سازد.