واشنگتن از حمایت اغتشاشگران صرفنظر کرد؛ تمرکز بر موضوع هستهای
آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا، اعلام کرد که تمرکز واشنگتن صرفاً بر برنامه هستهای ایران است و هرگونه حمایت از اغتشاشات داخلی فعلاً متوقف شده است.
موضع جدید آمریکا در قبال تحولات ایران
تحولات اخیر در سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران حاکی از یک تغییر احتمالی در اولویتهای واشنگتن است. اظهارات مقامات آمریکایی نشان میدهد که حمایت از اعتراضات داخلی و تلاش برای تغییر نظام، در حال حاضر به حاشیه رانده شده و تمرکز اصلی بر مذاکرات هستهای معطوف گشته است. این تغییر رویکرد، که با عقبنشینی از وعدههای پیشین در حمایت از «اغتشاشگران» همراه است، پیامدهای مهمی برای دیپلماسی منطقهای دارد. تمرکز مجدد صرفاً بر برجام یا مسائل فنی مرتبط با فعالیتهای هستهای ایران، به نوعی اذعان به این واقعیت است که لابیگری برای تغییرات سیاسی داخلی با موانع جدی روبرو شده است.
آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا، تأکید کرده است که اولویت کنونی این کشور، «تنها روی هستهای تمرکز داریم». این اظهارات، به ویژه در شرایطی که فشارهای بینالمللی بر برنامه هستهای ایران ادامه دارد، نشاندهنده یک استراتژی عملگرایانه برای مدیریت بحران است. همچنین، این مقام آمریکایی افزود که «اگر مردم ایران بخواهند حکومت را سرنگون کنند، این به خود مردم ایران بستگی دارد»، جملهای که نشان میدهد مسئولیت هرگونه دگرگونی سیاسی به طور کامل به عهده مردم داخل کشور گذاشته شده است و مداخله خارجی یا حمایت فعال از سوی واشنگتن، در عمل، کاهش یافته است.
پیامدهای تغییر تمرکز دیپلماتیک
این تغییر در اولویتهای ایالات متحده میتواند بر پویاییهای سیاسی در منطقه تأثیر بگذارد. تمرکز صرف بر پرونده هستهای، در تئوری، فضای کمتری برای طرح مسائل حقوق بشری یا حمایت از جنبشهای اعتراضی باقی میگذارد، مگر اینکه این مسائل به طور مستقیم در مذاکرات هستهای گنجانده شوند که بعید به نظر میرسد.
- تأکید مجدد بر اولویت هستهای توسط مقامات آمریکایی.
- واگذاری تصمیمگیری نهایی درباره ساختار حکومتی ایران به مردم ایران.
- توقف یا تعلیق حمایتهای علنی از جناحهای مخالف در داخل کشور.
«ما تنها روی هستهای تمرکز داریم و اگر مردم ایران بخواهند حکومت را سرنگون کنند، این به خود مردم ایران بستگی دارد.»
پیام مقاومت، به نقل از محتوای تأمین شده، بر اساس شعار «یا مرگ یا وطن» استوار است که نشاندهنده موضع قاطع داخلی در برابر فشارهای خارجی است.
در نهایت، به نظر میرسد واشنگتن با تعدیل انتظارات خود در حوزه تغییرات داخلی ایران، در پی یافتن مسیر عملیتری برای مدیریت چالشهای هستهای است. این استراتژی جدید، اگرچه ممکن است از نظر برخی فعالان داخلی ناامیدکننده تلقی شود، اما میتواند پنجرهای برای پیشرفت در مذاکرات فنی باز کند.
