احراز هویت و مجوزدهی در پروتکل MCP: راهنمای جامع

احراز هویت و مجوزدهی در پروتکل MCP

پروتکل Model Context Protocol یا MCP یک استاندارد نوظهور برای ارتباط بین عامل‌های هوش مصنوعی و سرویس‌ها است که در اواخر سال ۲۰۲۴ منتشر شد. این پروتکل امکان دسترسی استاندارد به منابع، داده‌ها و عملکردها را فراهم می‌کند.

انواع انتقال داده

• انتقال stdio: برای سرورهای محلی که به عنوان زیرفرآیند کلاینت اجرا می‌شوند
• انتقال Streamable HTTP: برای سرورهای راه‌دور که از پروتکل OAuth 2.1 استفاده می‌کنند

فرآیند احراز هویت OAuth

کلاینت MCP از طریق مراحل زیر احراز هویت می‌شود:

• کشف متادیتای سرور منبع
• کشف سرور احراز هویت
• ثبت کلاینت
• مجوزدهی کاربر
• درخواست‌های احراز هویت شده

نکات امنیتی کلیدی

• ذخیره‌سازی توکن: توکن‌های دسترسی باید به صورت امن ذخیره شوند
• تازه‌سازی توکن: استفاده از توکن‌های تازه‌ساز برای طولانی‌تر کردن عمر جلسات
• کنترل‌های دسترسی: مدیریت حوزه‌های مجوز و سطوح دسترسی

“MCP کلیدی برای مفیدتر کردن راه‌حل‌های هوش مصنوعی است”

“دسترسی به سیستم‌های نرم‌افزاری دیگر باید ایمن باشد”

این پروتکل به طور پیوسته در حال توسعه است و جامعه فعالی دارد که بر روی بهبود جنبه‌های امنیتی و احراز هویت کار می‌کنند.