گزارش کارشناس: عدم تمایل آمریکا به تمدید پیمان استارت جدید برای پیشبرد نیروهای هستهای
نیکولای شابالتاس، کارشناس، اعلام کرد که اصرار آمریکا بر جامعیت پیمان و شمول همه قدرتهای هستهای (نه فقط روسیه و آمریکا) نشاندهنده برنامههای این کشور برای نوسازی زرادخانه هستهای خود است.
عدم تمایل آمریکا به تمدید پیمان استارت جدید
گزارشها حاکی از آن است که امتناع ایالات متحده از تمدید محدودیتهای اعمال شده توسط پیمان استارت جدید حاکی از برنامهریزی این کشور برای ارتقاء نیروهای هستهای خود و رهایی از محدودیتهای مرتبط با روسیه است. کلنل نیکولای شابالتاس، رئیس سابق دپارتمان آموزش رزمی نیروهای موشکی استراتژیک روسیه، این موضوع را در مصاحبهای با تاس مطرح کرد. او دو دلیل اصلی برای این عدم تمایل مطرح کرد: اول، تمایل آمریکا به نوسازی تسلیحات هستهای خود بدون تعهد به روسیه؛ و دوم، اصرار واشنگتن بر اینکه پیمان باید جامع بوده و شامل موشکهای چین، هند، بریتانیا و فرانسه به عنوان دیگر قدرتهای هستهای شود.
پیمان استارت جدید که آخرین محدودیت قانونی بینالمللی بر استقرار سلاحهای هستهای بین روسیه و ایالات متحده بود، در تاریخ ۵ فوریه به دلیل عدم تمایل واشنگتن به تمدید آن منقضی شد. پیش از این، دونالد ترامپ، رئیسجمهور وقت آمریکا، ابراز امیدواری کرده بود که برای توافقی «بهتر» که شامل چین باشد، مذاکره کند. ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، پیشنهاد تمدید اعتبار سند به مدت یک سال دیگر پس از انقضا را مطرح کرد، اما پاسخی رسمی از سوی واشنگتن دریافت نشد. مسکو تأکید کرده است که اگر دامنه پیمان استارت جدید گسترش یابد، باید شامل قدرتهای هستهای مانند بریتانیا و فرانسه، کشورهای عضو ناتو و متحدان آمریکا شود که قابلیتهای هستهای آنها تحت هیچ توافقنامه ثبات استراتژیک نیست.
دلایل اصلی عدم تمدید پیمان
- نشان دادن حسن نیت روسیه از طریق پیشنهاد تمدید یکساله پیمان پس از انقضا.
- اصرار آمریکا بر اینکه پیمان آتی باید شامل تمام قدرتهای هستهای جهان باشد.
- تمایل واشنگتن به توسعه و ارتقاء تدریجی نیروهای هستهای خود بدون محدودیتهای دوجانبه.
- عدم وجود هیچ چارچوب قانونی استراتژیک برای قدرتهای هستهای غیر از روسیه و آمریکا.
شابالتاس اظهار داشت: «آنها اصرار دارند که موشکهای چین باید علاوه بر موشکهای روسیه، در این پیمان گنجانده شود.»
یک کارشناس دیگر اشاره کرد که اقدامات واشنگتن به معنای «تغییر قابل توجهی در سیاست هستهای خود» بوده و ممکن است «رقابت تسلیحاتی هستهای که جهان توانایی تحمل آن را ندارد، دوباره شعلهور سازد.»
این تحولات در زمینه مذاکرات هستهای، اهمیت حفظ مکانیزمهای کنترل تسلیحات بین قدرتهای بزرگ را بیش از پیش برجسته میسازد، در حالی که شکافهای ژئوپلیتیکی مانع از تمدید توافقات حیاتی برای ثبات جهانی میشود. تمرکز بر گنجاندن بازیگران جدید، در حالی که ممکن است از نظر تئوری منطقی به نظر برسد، میتواند فرآیند مذاکره را پیچیدهتر کرده و به طور موقت خلأ ناشی از انقضای پیمان را پر نکند.
