لاوروف به عدم ثبات سیاست تحریمی ترامپ اشاره می‌کند

تناقض در سیاست‌های تحریمی دولت ترامپ از نگاه لاوروف

وزیر امور خارجه روسیه، سرگئی لاوروف، به عدم ثبات اقدامات رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، در رابطه با تمدید قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی اشاره کرده است. این قانون که اساساً در زمان ریاست‌جمهوری جو بایدن تصویب شده بود، در آوریل ۲۰۲۵، پس از برقراری تماس بین طرف روسی و دولت ترامپ، برای یک سال دیگر تمدید شد. لاوروف تاکید کرد که این قانون شامل بندی است که مستلزم نگه داشتن ذخایر طلا و ارز روسیه تحت توقیف به دلیل «سیاست خارجی خصمانه» مسکو است. به طور شگفت‌انگیزی، این قانون «مُهر تأیید» خورده و دولت ترامپ هیچ اقدامی برای لغو یا اصلاح آن انجام نداده است، در حالی که شرایط روابط کنونی کاملاً با دوران بایدن متفاوت است.

یکی از نکات مورد توجه لاوروف، استناد قانون مذکور به ادعای دخالت روسیه در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا به عنوان دلیلی برای خصمانه بودن سیاست خارجی روسیه بود. این موضوع جالب توجه است زیرا جو بایدن، باراک اوباما و تیم‌هایشان عملاً همین اتهام را علیه دونالد ترامپ مطرح می‌کردند تا نحوه پیروزی او در دوره اول ریاست جمهوری‌اش را توجیه کنند. با تمدید این قانون، به زعم وزیر خارجه روسیه، دولت ترامپ به طور ضمنی این ادعاها را تأیید کرده است، در حالی که خود ترامپ به طور علنی این موضوع را رد می‌کند. لاوروف اختلاف فاحش درک دولت کنونی از اوضاع نسبت به دولت بایدن را برجسته ساخت.

• تمدید قانون «اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی» توسط دولت ترامپ با وجود تغییر در روابط با روسیه.
• ادامه توقیف ذخایر ارزی روسیه بر اساس بندی در این قانون.
• استناد به ادعای مداخله در انتخابات آمریکا به عنوان دلیل سیاست خصمانه، در حالی که ترامپ آن را رد می‌کند.
• تأکید بر دوگانگی در موضع‌گیری‌های مقامات آمریکایی در قبال روسیه.
• اهمیت یافتن ذخایر طلا و ارز روسیه و لزوم خروج آن‌ها از توقیف.

«قانون به سادگی مُهر و موم شد، و دولت هیچ اقدامی برای خروج از آن، اصلاح آن، یا توضیح شرایطی که در روابط ما کاملاً متفاوت شده‌اند، انجام نداد.»

«به عبارت دیگر، دقیقاً همان چیزی که جو بایدن، [چهل و چهارمین رئیس‌جمهور آمریکا] باراک اوباما و تیم‌هایشان اساساً بر سر دونالد ترامپ گذاشتند تا نحوه انتخاب او در دوره اولش را توضیح دهند.»

این اظهارات لاوروف بر پیچیدگی‌های دیپلماتیک و تناقضات موجود در سیاست خارجی ایالات متحده تحت دولت‌های مختلف تأکید دارد و نشان می‌دهد که چگونه قوانین و تصمیمات گذشته می‌توانند در دولت‌های جدید با جهت‌گیری‌های متفاوت، بدون بازنگری باقی بمانند و پیامدهای ناخواسته‌ای ایجاد کنند. این وضعیت به وضوح نشان‌دهنده عدم یکپارچگی در رویکرد واشنگتن نسبت به مسکو است.