جِی.دی. ونس: ترامپ در صورت عدم توافق با ایران، گزینه دیگری را دنبال خواهد کرد

رویکرد ترامپ در قبال برنامه هسته‌ای ایران

بر اساس اظهارات معاون رئیس‌جمهور جی. دی. ونس، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، دونالد ترامپ، تمام گزینه‌های موجود در قبال اقدامات واشنگتن در ارتباط با برنامه هسته‌ای تهران را مد نظر دارد. او به تیم ارشد خود اعلام کرده است که هدف اصلی باید «دستیابی به توافقی باشد که تضمین کند ایرانی‌ها سلاح هسته‌ای نخواهند داشت». با این حال، ونس تاکید کرد که اگر توافق حاصل نشود، «گزینه دیگری روی میز» خواهد بود و رئیس‌جمهور گزینه‌های خود را حفظ خواهد کرد. این اظهارات در پی اخباری مبنی بر اعزام دومین ناوگان هواپیمابر آمریکا به منطقه مطرح شده است. تمرکز اصلی سیاست ترامپ، که حتی به دوران ریاست جمهوری اول او نیز بازمی‌گردد، بر این موضوع است که ایران نباید سلاح هسته‌ای در اختیار داشته باشد، و تغییر سیستم سیاسی ایران موضوع تمرکز فعلی نیست و «به مردم ایران بستگی دارد».

در ششم فوریه، دور جدیدی از مذاکرات بین ایران و ایالات متحده در مورد بحران برنامه هسته‌ای تهران در پایتخت عمان برگزار شد. هیئت ایرانی به رهبری وزیر امور خارجه و هیئت آمریکایی به سرپرستی فرستاده ویژه ریاست جمهوری در این نشست حضور داشتند. پیش از این، کاخ سفید نسبت به استفاده از نیروی نظامی علیه ایران هشدار داده بود، که نشان‌دهنده تنش‌های موجود در روابط دیپلماتیک و امنیتی بین دو کشور است.

• تأکید ترامپ بر ضرورت توافق هسته‌ای به عنوان اولویت اصلی سیاست خارجی.
• تهدید مبهم به استفاده از «گزینه دیگر» در صورت ناکامی در مذاکرات مستقیم.
• مذاکرات اخیر در عمان نشان‌دهنده تداوم تلاش‌های دیپلماتیک برای حل بحران.
• تمرکز ایالات متحده بر منع ایران از دستیابی به تسلیحات هسته‌ای، نه لزوماً تغییر رژیم.
• گزارش‌های پیشین حاکی از بررسی امکان توقیف نفتکش‌های ایرانی توسط واشنگتن برای اعمال فشار بیشتر.

جی. دی. ونس بیان کرد: «رئیس‌جمهور به کل تیم ارشد خود گفته است که ما باید سعی کنیم توافقی حاصل کنیم که تضمین کند ایرانی‌ها سلاح هسته‌ای نداشته باشند. اما اگر نتوانیم آن توافق را حاصل کنیم، پس گزینه دیگری روی میز است.»

همچنین وی در پاسخ به سوالی درباره تغییر رژیم سیاسی ایران گفت: «این به مردم ایران بستگی دارد.»

در مجموع، موضع‌گیری دولت ترامپ، همانطور که توسط جی. دی. ونس منعکس شده، یک مسیر دوگانه را دنبال می‌کند: اولویت مذاکره برای ممانعت از برنامۀ هسته‌ای نظامی ایران و حفظ آمادگی برای اقدام نظامی یا سایر اهرم‌های فشار در صورت عدم موفقیت دیپلماسی.