فراخوان مارتین لوتر کینگ سوم: کلمات جهان ما را شکل میدهند؛ درسهایی برای استرالیا
مارتین لوتر کینگ سوم بر اهمیت زبان مسئولانه و مدنیت در تقویت انسجام اجتماعی در آمریکا و استرالیا تأکید میکند و ضرورت بازگویی داستانهای مثبت از بومیان استرالیا را گوشزد مینماید.
اهمیت زبان و انسجام اجتماعی در دیدگاه مارتین لوتر کینگ سوم
سلامت یک جامعه نه تنها در قوانین و نهادهای آن، بلکه در نحوه گفتوگوی مردم با یکدیگر و درباره یکدیگر آشکار میشود. مارتین لوتر کینگ سوم، فرزند رهبر فقید حقوق مدنی، بر این نکته تأکید دارد که خشونت پرهیز از زبان و انضباط در انتخاب واژگانی که برانگیزاننده، روشنیبخش و سازنده جامعه باشند آغاز میشود. او اشاره میکند که در ایالات متحده، بافت اجتماعی در معرض فشار شدیدی قرار دارد و لفاظیهای عمومی تندتر و تفرقهانگیزتر شده است، بهگونهای که همسایگان اغلب به عنوان دشمن در نظر گرفته میشوند. این فرسایش احترام یک چالش جهانی است و استرالیا نیز از آن مصون نیست.
کینگ سوم در سفر خود به استرالیا، هم پتانسیل فوقالعاده این کشور و هم شکنندگی بافت اجتماعی آن را حس کرده است. او مشاهده میکند که داستانهایی که ملتها درباره یکدیگر تعریف میکنند، میتواند فرصتها، حس تعلق و ماهیت کشور را شکل دهد. هنگامی که درباره گروههایی از مردم به عنوان «مشکل» به جای «شریک» صحبت میکنیم، انسانیت جمعی خود را تضعیف میکنیم. کاهش دادن افراد به کلیشهها یا آمار، درِ همدلی را میبندد و اجازه میدهد روایتهای مبتنی بر ترس غالب شوند و پیوندهای اتحاد را سست سازند.
استرالیا در برههای حساس قرار دارد که باید تأثیر زبان و تفرقه را درک کند. این موضوع بهویژه در رابطه کشور با مردمان بومی (First Peoples) مشهود است. زبان، زیربنای پیشرفت است. داستانهایی که ملت درباره بومیان استرالیا روایت میکند، نه تنها بر افکار عمومی، بلکه بر فرصت، تعلق و شخصیت کشور تأثیر میگذارد. برای مدتها، تمرکز بر نقصها مانند محرومیت، نابرابری و اختلال بوده است، اما این تمام داستان نیست.
بازنویسی روایتها و ارزشهای مشترک
داستان مهم دیگر، روایت شجاعت، درخشش، خلاقیت و رهبری بومیان است. این داستان درباره نسل جوانی است که با استعداد و پشتکار خود در حال بازنویسی روایتها هستند؛ داستانهایی درباره خرد عمیق در زمینه سرزمین، خویشاوندی و سرپرستی که میتوانند آموزههای زیادی برای جهان داشته باشند. کینگ سوم در دیدارهایش با دانشجویان بومی، شاهد این تعالی و آرزوها بوده است؛ آنان مهندسان، دانشمندان و کارآفرینان آیندهاند.
«داستانهایی که یک ملت در مورد بومیان استرالیا انتخاب میکند تا بازگو کند، فراتر از شکل دادن به افکار عمومی است؛ آنها فرصت، تعلق و شخصیت خود کشور را شکل میدهند.»
تاریخ نشان میدهد که تغییر داستان جامعه در مورد اینکه چه کسی جایگاه دارد و چه کسی میتواند رهبری کند، جاهطلبی جمعی را گسترش میدهد. احترام یک عمل است، نه صرفاً غیبت توهین. باید شجاعت رویارویی با بیعدالتی بدون سلب انسانیت از مخالفان را داشت و انضباطی برای انتخاب کلماتی که ارزشهای والای ما را منعکس میکنند، به کار برد.
شهروندان همگرا و جامعه عزیز
در آمریکا دردناک یاد گرفتهایم که وقتی احترام از بین میرود چه اتفاقی میافتد؛ قطبشگرایی عمیقتر میشود و اعتماد دموکراسی را تضعیف میکند. استرالیا نباید منتظر بماند تا چنین شکافهایی عمیقتر شوند. تقویت انسجام اجتماعی مستلزم تعهد به زبان مسئولانه و مدنیت است که فراتر از قانونگذاری باشد؛ باید توسط رهبران الگو شود و توسط همه تمرین گردد.
«پدرم به جامعه عزیز (The Beloved Community) اعتقاد داشت؛ جامعهای که در آن تفاوتها پاک نمیشوند بلکه پذیرفته میشوند، عدالت بدون خشونت دنبال میشود و کرامت به هر فردی اعطا میگردد. این چشمانداز، یک رویای آمریکایی نیست؛ یک رویای انسانی است.»
این آینده مستلزم گفتوگو با احترام شایسته فرهنگها و مشارکت همه گروههاست. تمرکز باید بر برجسته کردن داستانهای موفقیت و رد کردن روایتهایی باشد که بر ترس یا سلب انسانیت تکیه دارند. این امر با زبان و احترام شروع میشود؛ با داستانهایی که در مورد یکدیگر انتخاب میکنیم تا بازگو کنیم.
