مسئولیت‌پذیری کسب‌وکارها در قبال نابودی تنوع زیستی: برای بقای خودشان و ما

مسئولیت کسب‌وکارها در برابر بحران تنوع زیستی

گزارش‌های اخیر، از جمله ارزیابی IPBES که توسط بیش از ۱۵۰ دولت تأیید شده است، نشان می‌دهند که بسیاری از شرکت‌ها در صورت عدم محافظت بهتر از طبیعت، با خطر فروپاشی مواجه خواهند بود. تنوع زیستی که زیربنای تقریباً تمام فعالیت‌های اقتصادی از رودخانه‌های سالم تا جنگل‌های مولد است، به دلیل مصرف پایدار منابع زمین توسط انسان‌ها، در معرض تهدید جدی قرار دارد. این وضعیت، که بسیاری از دانشمندان آن را بزرگترین از دست دادن حیات از زمان انقراض دایناسورها می‌دانند، یک ریسک سیستمی برای اقتصاد جهانی تلقی می‌شود.

بر اساس یافته‌ها، دولت‌ها سالانه ۲.۴ تریلیون دلار یارانه برای فعالیت‌هایی که به تخریب طبیعت دامن می‌زند، اختصاص می‌دهند. در سال ۲۰۲۳، حدود ۷.۳ تریلیون دلار منابع مالی عمومی و خصوصی به سمت فعالیت‌های مضر برای طبیعت سرازیر شد، در حالی که تنها ۲۲۰ میلیارد دلار صرف فعالیت‌های حفاظت از تنوع زیستی گردید. پروفسور استیون پولاسکی، یکی از رؤسای ارزیابی IPBES، تأکید می‌کند که از دست دادن تنوع زیستی یکی از جدی‌ترین تهدیدها برای کسب‌وکارهاست و واقعیت تلخ این است که تخریب تنوع زیستی اغلب برای کسب‌وکارها در کوتاه‌مدت سودآورتر به نظر می‌رسد.

• از دست رفتن تنوع زیستی یک ریسک سیستمی برای اقتصاد جهانی محسوب می‌شود.
• یارانه‌های دولتی سالانه معادل ۲.۴ تریلیون دلار به فعالیت‌های مخرب طبیعت اختصاص می‌یابد.
• کمتر از ۱٪ شرکت‌های سهامی عام، به تنوع زیستی در گزارش‌های تأثیر خود اشاره می‌کنند.
• برای تغییرات مورد نیاز، نیاز به اقدام جمعی شامل نقش دولت‌ها برای ایجاد چارچوب‌های لازم است.
• رشد اقتصادی تاریخی با آلودگی و تخریب محیط زیست پیوند خورده است.

اوا زابی، مدیرعامل ائتلاف Business for Nature، این ارزیابی را یک “بررسی واقعیت علمی” می‌داند و معتقد است که هیچ بهانه‌ای برای انفعال وجود ندارد؛ چارچوب‌ها و راه‌حل‌ها در دسترس هستند.

“از دست دادن تنوع زیستی یکی از جدی‌ترین تهدیدها برای کسب‌وکارها است... واقعیت پیچیده این است که اغلب برای کسب‌وکارها تخریب تنوع زیستی سودآورتر به نظر می‌رسد.”

مت جونز، یکی دیگر از رؤسای ارزیابی، تصریح می‌کند که نباید انتظار داشت کسب‌وکارها به‌طور داوطلبانه تمام اقدامات لازم را انجام دهند. برای تحولی که واقعاً مورد نیاز است، اقدام جمعی، از جمله رهبری قوی دولت‌ها برای تعیین مسیر، ضروری است. با وجود توافقات بین‌المللی مانند Cop15، شواهدی مبنی بر عقب‌نشینی و عدم اجرای تعهدات وجود دارد.

در نتیجه، اگرچه تمرکز اغلب بر سرزنش شرکت‌هاست که فعالیت‌های مخرب مانند استخراج مواد خام یا صنایع سوخت فسیلی را پیش می‌برند، اما فقدان رهبری قوی سیاسی، مانع اصلی برای تبدیل نیات به اقدامات مؤثر در سطح شرکت‌ها است. بقای اقتصادی آینده به شدت به توانایی ما در معکوس کردن این روند تخریبی وابسته است.