طراحان لباس می‌گویند: “این مستند نیست”؛ چرا دقت تاریخی را برای جلوه تخیلی رها می‌کنیم

طراحان لباس در سینما: از دقت تاریخی تا تخیل

در سال‌های اخیر، طراحی لباس در فیلم‌های دوره‌وار تبدیل به حوزه‌ای شده که بیشتر به جلوه‌های بصری و خلاقیت می‌پردازد تا تکمیل تاریخی دقیق. فیلم‌هایی مانند «Wuthering Heights» به‌خاطر ترکیب لباس‌های متناقض—از «Oktoberfest corseting» تا «futuristic liquid organza»—توسط طراحان مشهور مانند Jacqueline Durran مورد توجه قرار گرفته‌اند. این تغییرات نشان می‌دهد که طراحان تمایل دارند به‌جای بازآفرینی دقیق یک دوره، احساس و فضای داستان را از طریق ترکیب عناصر مدرن و کلاسیک منتقل کنند.

رهایی از دقت تاریخی

• طراحان لباس معتقدند «ما در حال نمایاندن یک لحظه خاص نیستیم» و به جای آن به بیان حس و روایت فیلم می‌پردازند.
• ترکیب سبک‌های مختلف (Mugler، McQueen، ملکهٔ شیری) برای خلق لباس‌های منحصربه‌فرد به کار رفته است.
• تأثیر آثار پیشین مانند «Bridgerton» و «Marie Antoinette» بر پذیرش آزادی بیشتری در طراحی وجود دارد.

نمونه‌های برجسته

• Jacqueline Durran در «Wuthering Heights» با لباس‌های شفاف‌مانند سلولفون نشان داد که می‌توان روایت عاطفی را با مواد غیرمتعارف تقویت کرد.
• Holly Waddington در «Poor Things» از پارچه‌های پلاستیکی و لاتکس برای دوران ویکتوریایی استفاده کرد.
• Sandy Powell در «Shakespeare in Love» ترکیب لوازم زینت آرت دکو با کات‌های ارتوژنیک را آزمایش کرد.

“The costume design for Emerald Fennell’s Wuthering Heights scandalised audiences with its freaky mix of Oktoberfest corseting meets 1950’s ballgowns meets futuristic liquid organza meets … Barbie?” – Diet Prada

“It’s not a documentary.” – Jacqueline Durran (در مصاحبه‌ای با Vogue)

نتیجه‌گیری: با پیشرفت فناوری و دسترسی به مواد نوین، طراحان لباس در سینما می‌توانند مرزهای تاریخی را شکسته و به‌جای دقیق‌بودن، احساس و تجربهٔ بصری را برای مخاطب به‌بود بیشتری ارائه دهند. این رویکرد نه تنها بحث‌های جدی دربارهٔ اصالت را به‌وجود می‌آورد، بلکه فرصتی برای خلق یک زبان بصری نوین در خدمت داستان‌گویی فراهم می‌کند.