میراث جاودانهی بهرام بیضایی: ایرانیترین ایرانی که دور از وطن درگذشت
بهرام بیضایی، کارگردان و نمایشنامهنویس بزرگ ایرانی در ۸۷ سالگی درگذشت. او اسطوره، فولکلور و ادبیات کلاسیک فارسی را در آثار سینمایی و تئاتری خود تلفیق میکرد تا در برابر نظامی که میخواست آنها را محو کند، مقاومت کند.
میراث سینمایی بهرام بیضایی
بهرام بیضایی، یکی از بزرگترین کارگردانان و نمایشنامهنویسان سینمای ایران، در ۲۶ دسامبر ۲۰۲۵ در سن ۸۷ سالگی درگذشت. او که در یک خانوادهی بهائی متولد شده بود، در طول حیات هنری خود بیش از ۷۰ کتاب شامل تاریخنگاری، نمایشنامه و فیلمنامه منتشر کرد. بیضایی اسطورهشناسی، نمادگرایی و فولکلور ایرانی را با ادبیات کلاسیک فارسی درآمیخت و سینما را به مثابهی عملی رؤیایی تعریف کرد.
ویژگیهای برجستهی آثار بیضایی:
- تلفیق نئورئالیسم و نمادگرایی سیاسی در فیلمهایی مانند «رگبار» (۱۹۷۲)
- تمرکز بر هویت ملی و شکافهای ارتباطی در «باشو، غریبهی کوچک» (۱۹۸۶)
- نقش محوری زنان قوی که در جستوجوی هویت خود هستند
- استفاده از allegory برای نقد conformity دینی و اجتماعی
«ما از او یاد گرفتیم چگونه در برابر فراموشی بایستیم» - جعفر پناهی «ایرانیترین ایرانیان اینقدر دور از ایران درگذشت» - اصغر فرهادی
بیضایی در سال ۲۰۱۰ به دلیل محدودیتهای اعمال شده توسط نظام جمهوری اسلامی ایران را ترک کرد و در دانشگاه استنفورد به تدریس پرداخت. مرگ او همزمان با تخریب سینما ایران در تهران بود، اما آثارش از طریق پروژههای مرمت بینالمللی زنده ماندهاند.
