چگونگی تسلط افراد غیرحرفه‌ای بر فصل جوایز اسکار

نفوذ افراد غیرحرفه‌ای در سینمای جوایز اسکار

در سال‌های اخیر، گرایش چشمگیری در سینما، به ویژه در پروژه‌هایی که برای فصل جوایز اسکار آماده می‌شوند، به سمت استفاده از افراد غیربازیگر (Non-actors) وجود داشته است. این رویکرد که هدف نهایی آن دستیابی به سطحی از واقع‌گرایی و اصالت است، توسط کارگردانانی مانند جاش سفدی (Josh Safdie) در فیلم «Marty Supreme» و پل توماس اندرسون (Paul Thomas Anderson) در «One Battle After Another» به کار گرفته شده است. ایده اصلی این است که حضور افرادی با تجربه زندگی واقعی، بافت و عمق بیشتری به نقش می‌بخشد که شاید تکنیک‌های تئاتری به تنهایی قادر به ایجاد آن نباشند. به عنوان مثال، تیموتی شالامه در صحنه‌ای با یک فرد غیربازیگر روبرو شد که سابقه حضور در زندان را داشت و احساسات واقعی او در دیالوگ‌ها منعکس شده بود. این واقعیت عریان، بازیگر حرفه‌ای را به چالش کشید و عمق بیشتری به صحنه بخشید، همانطور که شالمت اشاره کرد: “من واقعاً در چهره‌ی آن مرد هستم و واقعاً سعی می‌کنم او را عصبانی کنم.”

این سنت استفاده از افراد عادی سابقه‌ای دیرینه دارد، از سینمای شوروی اولیه گرفته تا نئورئالیسم ایتالیایی. در فیلم «One Battle After Another»، جیمز رترمن، مأمور بازنشسته سرویس مخفی، نقش کلیدی ایفا نمود. او تأکید می‌کند که کارگردانانی مانند اندرسون به او اجازه دادند تا با تکیه بر غریزه و تجربه زیسته خود عمل کند، که این روش برای او بسیار آموزنده بود: “بهترین توصیه‌ی بازیگری که دریافت کردم این بود که به کلمات روی صفحه توجه نکنم؛ بلکه تمرکز کنم که در آن لحظه دقیقاً چه کاری باید انجام دهم.”

نقش افراد با تخصص‌های متفاوت

استفاده از افراد با پیشینه‌های متنوع، از جمله مدیران سوپرمارکت مانند جان کاتسیماتیدیس (که گفت: “دیالوگ‌هایی که من استفاده کردم، چیزهایی هستند که در زندگی واقعی انجام می‌دهم، بنابراین من بازی نمی‌کردم: آن من بودم.”)، اساتید دانشگاهی مانند پل گیمستد و ورزشکاران بازنشسته مانند جورج جروین، به فیلم‌ها یک «طراوات» خاص می‌افزاید. این افراد با خود انرژی، اصالت و تجربه‌ای را به نقش می‌آورند که به گفته‌ی آن‌ها، «تفاوت‌های عمیق‌تری» ایجاد می‌کند.

• کارگردانان این رویکرد را برای «بازآفرینی سینمای زندگی» دنبال می‌کنند.
• ترکیب بازیگران آموزش‌دیده با افراد ناآشنا، «الکمی» ایجاد می‌کند که هیجان خاصی در فیلم‌های سفدی به وجود می‌آورد.
• افرادی مانند کاترین اُراوی، استاد فیلم ایتالیایی، این روش را به پرسش‌های اساسی در مورد تعریف بازیگری و اجرا مرتبط می‌داند.
• بازیگران حرفه‌ای در ابتدا ممکن است از عدم پیروی از «قوانین» توسط افراد غیرحرفه‌ای دچار شوک شوند، اما در نهایت این «وحشی‌گری» به اجرای آن‌ها کمک می‌کند.

فیلیپ پتی، هنرمند مشهور طناب‌بازی، بیان می‌کند: “بسیاری از کارگردانان به چیزی که من آن را «طراوت افراد غیرحرفه‌ای» می‌نامم، علاقه دارند. خیلی اوقات وقتی یک فرد غیرحرفه‌ای را به جای یک ستاره سینما انتخاب می‌کنید، آن فرد آموزش لازم را ندارد و این می‌تواند از برخی جهات منفی باشد، اما من قویاً دوست دارم یک تازه‌وارد کامل کاری مهم را انجام دهد.”

جان کاتسیماتیدیس در مورد نقش خود در «Marty Supreme» می‌گوید: “جاش سفدی می‌گوید مرا دید زمانی که برای شهرداری نیویورک نامزد شدم و من چیزی بودم که شما آن را یک «شخصیت نیویورکی» می‌نامید و او به دنبال شخصیت بود.”