خلق ژست «دستهای جاز» گیلرمو دل تورو در ناهار اسکار یادآور عکس فیلم «درخشش»
ژست «دستهای جاز» گیلرمو دل تورو در عکسی با پل توماس اندرسون در ناهار نامزدهای اسکار، یادآور تصویر پایانی فیلم کلاسیک ترسناک کوبریک، «درخشش»، است.
بازسازی صحنه نمادین فیلم «درخشش» در مراسم اسکار
عکسی از گیلرمو دل تورو و پل توماس اندرسون در ناهار نامزدهای نود و هشتمین دوره جوایز اسکار توجه زیادی را به خود جلب کرد. ژست خاص دل تورو که به “دستهای جاز” معروف شده است، تلاش عمدی او و اندرسون برای بازآفرینی یکی از مشهورترین و مرموزترین تصاویر سینمایی بود: عکس پایانی فیلم «درخشش» اثر استنلی کوبریک محصول ۱۹۸۰.
دل تورو تأیید کرد که این حرکت با توافق اندرسون برای ادای احترام به آن صحنه خاص انجام شده است. او در پاسخ به پستی که تصویر آنها را با عکس اصلی ترکیب کرده بود، نوشت: «درست است! من و PTA گفتیم: بیایید ژست «درخشش» را بگیریم و امتحان کردیم.» این ژست، لحظهای سرگرمکننده در میان جامعه فیلمسازان برجسته را رقم زد، در حالی که آنها در شأن و منزلت خود در مراسم اصلی اسکار بودند.
تاریخچه عکس اصلی «درخشش»
تصویر اصلی که در پایان فیلم «درخشش» نمایش داده میشود، جک نیکلسون را در میان گروهی از مهمانان در یک عکس با تاریخ «مهمانی ۴ جولای سال ۱۹۲۱ در هتل اورلَک» نشان میدهد. نیکلسون در آن عکس، دست راست خود را بالا برده است، و یک مهمان دیگر دستش را روی دست او گذاشته است، که این ژست حالت عجیب و غریبی دارد و بر رازآلودگی پایان فیلم میافزاید.
این عکس پسزمینه واقعی دارد. در سال ۲۰۲۵، محققان موفق شدند منبع اصلی این تصویر را کشف کنند. این عکس در واقع ویرایشی از یک عکس قدیمیتر از یک رقص روز ولنتاین در سال ۱۹۲۱ در هتل رویال پالاس لندن بوده است. کوبریک این عکس را از آرشیو تصاویر هولتون (که اکنون متعلق به گتی ایمیجز است) تهیه کرده و سپس چهره جک نیکلسون را جایگزین چهره مدرس رقص معروف، سانتوس کاسانی، کرده بود.
- ژست «دستهای جاز» دل تورو و اندرسون ادای احترامی به عکس پایانی فیلم «درخشش» بود.
- تصویر اصلی پس از تجزیه و تحلیلهای تاریخی، ریشهای در یک مهمانی در لندن در سال ۱۹۲۱ دارد.
- استنلی کوبریک از تصاویر آرشیو برای خلق یکی از ترسناکترین پایانهای سینمایی استفاده کرد.
- همکاری دل تورو و اندرسون در این ژست نشاندهنده پیوند میان کارگردانان مطرح هالیوود است.
- عکس اصلی پیش از تغییرات کوبریک، رقص سانتوس کاسانی را در لندن به تصویر میکشید.
«PTA و من گفتیم: بیایید ژست درخشش را بگیریم و امتحان کردیم.» این نقل قول صریح دل تورو تأیید میکند که این لحظه کاملاً برنامهریزی شده بود.
بازسازی این ژست توسط دو کارگردان مطرح در یکی از مهمترین رویدادهای سینمایی سال، نه تنها ادای احترامی هوشمندانه به شاهکار کوبریک بود، بلکه نشان داد که چگونه ارجاعات سینمایی میتوانند در فرهنگ عامه طنینانداز شده و حتی در رویدادهای رسمی نیز تکرار شوند، و برای لحظهای کوتاه، فضای جدی اسکار را با یک طنز سینمایی آمیختند.
