فوتبال باید تبلیغات انتخاباتی منفعت‌طلبانه جیم راتکلیف را رد کند

رد تبلیغات سیاسی جیم راتکلیف در فوتبال

مقاله به نقد شدید اظهارات اخیر جیم راتکلیف، مالک سهام منچستریونایتد و میلیاردر بریتانیایی مقیم خارج از کشور (Tax Exile)، می‌پردازد که دیدگاه‌های عوام‌فریبانه و ناشی از انگیزه‌های شخصی در مورد مهاجرت مطرح کرده است. نویسنده با لحنی کنایه‌آمیز، از شوکه نشدن خود سخن می‌گوید که یک مهاجر ثروتمند که ثروتش را از طریق صنایع شیمیایی کسب کرده، دارای دیدگاه‌های لیبرال نباشد. تأکید اصلی این است که باشگاه منچستریونایتد، به عنوان بخشی از امپراتوری نفوذ راتکلیف، باید به‌طور قاطع این اقدامات سیاسی خودخدمت‌گرایانه را رد کند، هرچند باشگاه تاکنون واکنشی نسبی نشان داده است.

راتکلیف در ابتدا سعی کرد خود را به عنوان میلیاردر مردمی معرفی کند، اما نویسنده معتقد است که او صرفاً به دنبال اجرای رویکرد تجاری شرکت Ineos است: کاهش هزینه‌ها، حذف اضافات و دسترسی به منابع مالی. این رویکرد به‌طور ذاتی با ارزش‌های جمعی و خیرخواهانه در تضاد است. نویسنده اشاره می‌کند که موضع‌گیری راتکلیف در مورد مهاجرت بیشتر یک مسئله ابزاری (Wedge Issue) است تا یک باور عمیق، با هدف حمایت از دولت‌های حامی کاهش مالیات و قوانین سخت‌گیرانه‌تر مانند حزب ریفورم.

مسئولیت پلتفرم ورزشی و اطلاعات نادرست

این واقعیت که راتکلیف چنین اظهاراتی را مطرح می‌کند، به دلیل موقعیتی است که فوتبال به او اعطا کرده است. فوتبال، به ویژه لیگ برتر انگلستان، بزرگترین بلندگوی جهانی است که از طریق محبوبیت باشگاه‌هایی مانند منچستریونایتد، دیدگاه‌های او را منتشر می‌کند. اولین مسئولیت او، بیان حقایق است. راتکلیف به‌طور نادرست ادعا کرد که جمعیت بریتانیا از سال ۲۰۲۰، ۱۲ میلیون نفر افزایش یافته و از واژه تحریک‌آمیز “Colonised” (اشغال شده) برای توصیف تأثیر مهاجرت استفاده کرد. این واژگان سطح بحث جدی را پایین آورده و فضا را مسموم می‌کند.

“فوتبال در شکل کنونی‌اش بزرگترین بلندگوی جهانی است که تا کنون ابداع شده است. دلایل انتشار دیدگاه‌های او در این زمینه این است که مردم منچستریونایتد را دوست دارند یا مایل به تماشای آن هستند.”

• راتکلیف پلتفرم فوتبال را برای انتشار پیام‌های سیاسی ضد مهاجرت خود مورد سوءاستفاده قرار داده است.
• استفاده از واژه “Colonised” القاکننده درگیری، جدایی و تقابل بین “خارجی‌های شرور” و “بومیان خوب” است.
• موضع‌گیری‌های راتکلیف با روحیه شهر منچستر به عنوان شهری بندری که بر پایه تنوع و پذیرش مهاجران بنا شده، همسو نیست.
• هواداران منچستریونایتد ممکن است مجبور به تحمل مالکیت او باشند، اما کل جامعه فوتبال باید این دیدگاه‌ها را رد کند.

ناامیدی از نمادهای صنعتی بریتانیا

نویسنده در پایان به یک حس عمیق ناامیدی از شخصیت راتکلیف اشاره می‌کند. او که زمانی ثروتمندترین مرد بریتانیا بود، نمادی از رهبری صنعتی و سرمایه‌داری داخلی محسوب می‌شد، اما در مدیریت باشگاه و همچنین در اظهارات عمومی‌اش، ناتوان یا عامدانه بی‌احتیاط به نظر می‌رسد. این وضعیت ترس گسترده‌تری را نشان می‌دهد: شاید دیگر فرد بالغ و شایسته‌ای برای مدیریت بحران‌ها در این کشور وجود ندارد.