شب بزرگ من: پایان دهه ۱۹۹۰ با آتشبازی، شهربازی و امیدواری خشمگین
خاطرهای از شب تحویل سال ۲۰۰۰ در لندن که دهه پرجنبوجوش ۱۹۹۰ به پایان رسید. نویسنده فضای سرشار از امید، مهمانیهای خودجوش و باور به آیندهای درخشان را به تصویر میکشد، درحالی که هزاره جدید در راه بود.
خاطرهای از آستانه هزاره جدید
این مقاله خاطرات شخصی نویسنده از شب تحویل سال ۲۰۰۰ در لندن را روایت میکند، زمانی که دهه پرجنبوجوش ۱۹۹۰ به پایان میرسید. فضایی سرشار از امیدواری خشمگین به آینده بر شب حاکم بود، درحالی که “چشم لندن” با حضور تونی بلیر به کار افتاده بود. نویسنده با توصیف لباسهای نمادین آن دوره (کت چرمی، شلوار چرمی) و اشاره به پدیدههای فرهنگی مانند دستینیز چایلد و هری پاتر، حالوهوای آن عصر را زنده میکند.
- مهمانیهای خودجوش در loftهای سوهو از مشخصههای آن دوران بود.
- شام در چایناتاون با جمله به یادماندنی “این ویاگرای چینی است” کامل شد.
- ساعات پایانی شب با بازی داجمها (ماشینهای bumper cars) در کنار گروهی از مردان خوشبرخورد گذشت.
- نویسنده تأکید میکند که چنین شبهایی در آن زمان امری معمول بود، نه استثنایی.
“ما به آینده چشم دوخته بودیم و بوی آن شبیه به عطر ژادور دیور بود.” “مانند چیزی از یک کمدی رمانتیک فیلگود، رستورانی پرنور و خوشبو پیدا کردیم.”
در پایان، نویسنده با کنار گذاشتن نگرانیهای مربوط به باگ میلنیوم و تماشای لاتری دیل وینتون، یادداشت روزانه خود را در دفتر موجی با تاریخ “۰۱/۰۱/۰۰” آغاز میکند، درحالی که طلوع هزاره جدید را با خوشبینی نظاره میکند.
