رویکرد «خانه اول» برای پایان دادن به بی‌خانمانی و مقابله با آن توسط دولت ترامپ

کار مهم سام تسبریس برای مبارزه با بی‌خانمانی

سام تسبریس، با چهار دهه تحقیق و پژوهش، رویکرد “Housing First” (خانه اول) را توسعه داده است. این روش مبتنی بر این ایده ساده است که افراد بی‌خانمان حق زندگی در یک مسکن امن و بدون هیچ پیش‌شرطی را دارند. پس از فراهم شدن مسکن، ارائه خدمات سلامت روان و مدیریت پرونده‌های حمایتی به اکثریت افراد کمک می‌کند تا در خانه‌های خود بمانند. تحقیقات نشان می‌دهد که این رویکرد نرخ حفظ سکونت ۸۵ درصد یا بیشتر را در ۱۲ تا ۲۴ ماه پس از اسکان، تضمین می‌کند که این نرخ‌ها بالاتر از سایر رویکردهای مورد مطالعه هستند. این مدل اکنون در چندین قاره و توسط دولت‌ها و سازمان‌های غیردولتی در سراسر جهان پذیرفته شده است.

با این حال، دولت ترامپ به شدت به مخالفت با این رویکرد پرداخته است. تسبریس اخیراً متوجه شد که محتوای ارائه‌اش توسط یک مقام فدرال سانسور شده است؛ بخش‌هایی که به علل نژادی بی‌خانمانی، “کاهش آسیب” (harm reduction) و حتی نام خود تسبریس به عنوان بنیانگذار حذف شده بودند. این سازمان فدرال به جای آن، رویکرد “Treatment First” (درمان اول) را ترویج می‌کند که معتقد است افراد باید ابتدا اعتیاد و مشکلات روانی خود را حل کنند تا واجد شرایط دریافت مسکن شوند؛ رویکردی که نتایج تاریخی بسیار ضعیف‌تری داشته است. دونالد ترامپ این سیاست جدید را در فرمان اجرایی با عنوان “پایان دادن به جرم و جنایت و بی‌نظمی در خیابان‌های آمریکا” گنجانده و اعلام کرده است که هیچ بودجه فدرالی از ایده تسبریس حمایت نخواهد کرد.

موفقیت جهانی در مقابل فشار داخلی

در حالی که در ایالات متحده، سیاست‌های دولت باعث شده تا سازمان‌های غیردولتی از ترس از دست دادن بودجه، نتوانند به طور علنی از Housing First دفاع کنند و به نوعی در حال فعالیت “غیرقانونی” باشند، این رویکرد در اروپا با استقبال گسترده‌ای مواجه شده است. تسبریس در اولین کنفرانس اروپایی Housing First در برلین مورد استقبال گرم قرار گرفت، گویی یک «ستاره راک» است.

• در اروپا، «دسترسی به مسکن مقرون به صرفه به عنوان یک حق اساسی» پذیرفته شده است، برخلاف دیدگاه ایدئولوژیک در آمریکا که بی‌خانمانی را عمدتاً ناشی از رفتار فردی می‌داند.
• برنامه‌های Housing First در فرانسه و انگلستان با نرخ موفقیت ۸۰ درصد یا بیشتر ادامه یافته‌اند.
• یکی از اصول اصلی که در اروپا تأکید شد، ایجاد رابطه حمایتی مادام‌العمر بین مددکار و فرد بی‌خانمان است؛ نه صرفاً تحویل کلید خانه.
• کارشناسان اشاره می‌کنند که ادامه افزایش بی‌خانمانی در آمریکا ناشی از عواملی ساختاری مانند کمبود مسکن مقرون به صرفه و کاهش خدمات اجتماعی است، نه شکست مدل Housing First.

“اینکه ما پزشک داشته باشیم در حالی که مردم همچنان بیمار می‌شوند، بسیار غیرمنطقی است؛ به همین ترتیب، این استدلال که چون هنوز بی‌خانمانی وجود دارد، Housing First شکست خورده، غیرمنطقی است.”

اگر ایالات متحده به سیاست‌های مبتنی بر رویکرد قدیمی «درمان اول» ادامه دهد، خطر پسرفت به مدل‌های ناکارآمد دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی وجود دارد که هزینه‌های انسانی و مالی هنگفتی برای جامعه به همراه خواهد داشت.

“ما باید بفهمانیم که این فقط کلیدهای خانه نیست؛ بلکه یک رابطه است.”

در نهایت، در حالی که سازمان‌هایی مانند HUD سابقه موفقی در استفاده از Housing First برای کاهش تعداد کهنه‌سربازان بی‌خانمان داشته‌اند، فشار دولت بر این مدل، آینده کمک به افراد بی‌خانمان در آمریکا را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است.