رویکرد اسکیبازان اتریشی: رد کردن برف مصنوعی و تکیه بر طبیعت
چگونه منطقه ویلاخ در اتریش به جای استفاده از برفسازهای پرهزینه و مخرب محیط زیست، با تمرکز بر طبیعت، مسیر متفاوتی را برای گردشگری زمستانی انتخاب کرد.
انتخاب طبیعت به جای برف مصنوعی در کوههای آلپ
بسیاری از مناطق آلپ، از جمله بخشهای جنوبی اتریش، با چالش کاهش بارش برف به دلیل تغییرات اقلیمی مواجه هستند. این امر آنها را در مقابل یک دوراهی بزرگ قرار داده است: یا باید به سراغ استفاده پرهزینه و پراستهلاک از برفسازها (Maschinenschnee) بروند و طبیعت را با برف مصنوعی آلوده کنند، و یا مسیری جایگزین، دوستدار محیط زیست و متمرکز بر جامعه محلی را انتخاب نمایند. منطقه ویلاخ (Villach) در کارینتیا با توقف فعالیت پیست اسکی دبراتش (Dobratsch) یکی از نمونههای موفق انتخاب مسیر دوم است.
تصمیمگیری در ویلاخ بر اساس نگرانیهای جدی محیط زیستی اتخاذ شد. برف مصنوعی نه تنها از نظر انرژی و آب بسیار پرمصرف است، بلکه طبق گفتههای هیدرولوژیستها، باکتریهای استرسزا را وارد خاک، آب ذوب شده و برف میکند که میتواند سیستمهای کارستی آهکی و منابع آب آشامیدنی منطقه را به خطر اندازد. ساکنان دبراتش ترجیح دادند به جای این ریسکها، پیست اسکی را تعطیل کرده و آن را به یک پارک طبیعت جامعهمحور تبدیل کنند.
مزایای تبدیل دبراتش به پارک طبیعت
تبدیل کوه دبراتش به پارک ملی، مزایای چندوجهی برای جامعه فراهم آورده است:
- فراهم کردن امکان تفریحات سالیانه و مقرون به صرفه برای مردم محلی و توریستها.
- محافظت از حیات وحش محلی مانند خرگوشهای کوهی، شوکا و گورخرسیاه.
- ارائه مسیرهای مشخص برای پیادهروی زمستانی، اسکیتورینگ، اسکی صحرانوردی و تپهنوردی با تلهاسکیهای چوبی (Toboggan).
- ارائه آموزشهای محیط زیستی به دانشآموزان در دل طبیعت کوهستان.
در مقابل، بازدید از مناطقی مانند سنت آنتون (St Anton) کابوس اسکیبازان است؛ جایی که صدا و مه مداوم برفسازها، حتی در شبها، محیطی مصنوعی ایجاد کرده است. اسکی بر روی این برف که بیشتر شبیه یخ بوده، تجربه ناخوشایندی است و از زیبایی، درخشندگی و ساختار ظریف برف طبیعی عاری است.
“تجربهای که تنها با برفی که از آسمان میبارد به دست میآید و هرگز نمیتواند توسط یک ماشین شبیهسازی شود.”
در منطقه کوچکتری مانند مالنیتس (Mallnitz)، راهنمایان کوهستانی مانند کلاوس آلبر نیز شاهد کاهش شدید بارش برف هستند. آلبر به جای اصرار بر اسکی سنتی، مهمانان را به فعالیتهای جایگزین مانند اسکیتورینگ کوهستانی ترغیب میکند؛ فعالیتی که شامل کوهنوردی با استفاده از پوستهای چسبنده (skins) و سپس اسکی کردن بر روی برف بکر است. این رویکرد، لذت کشف مناظر دستنخورده و دوری از سبک “کشاورزی کارخانهای اسکی” را فراهم میآورد.
کلاوس آلبر میگوید: “مهمانان برای اسکی میآیند، اما ما آنها را تشویق میکنیم تا انعطافپذیر باشند و از طبیعت همانطور که هست لذت ببرند.”
تأکید بر فعالیتهایی مانند اسکیتورینگ در ارتفاعات بالا که هنوز برف طبیعی دارند، نه تنها یک فعالیت لذتبخش است، بلکه بقای کسبوکارهای محلی را در شرایط اقلیمی جدید تضمین میکند، بدون آنکه بار سنگین زیستمحیطی برف مصنوعی بر دوش طبیعت قرار گیرد. این تغییر رویکرد نشاندهنده انطباق هوشمندانه با واقعیتهای جدید آبوهوایی در قلب اروپا است.
