راهپیمایی صلح راهبان بودایی در واشنگتن پایان یافت
گروهی از راهبان بودایی با پیمودن ۲۳۰۰ مایل از تگزاس به واشنگتن دیسی، تجمعی برای صلح، مهربانی و شفقت را در یادبود لینکلن به پایان رساندند.
راهپیمایی حماسی راهبان بودایی برای صلح در آمریکا
گروهی از ۱۹ راهب بودایی، به همراه سگی به نام الوکا، پس از ۱۰۸ روز و طی مسافت چشمگیر ۲۳۰۰ مایل از تگزاس آغاز شده بود، راهپیمایی «برای صلح» خود را در واشنگتن دیسی به پایان رساندند. این رویداد معنوی که با هدف ترویج «آگاهی از صلح، مهربانی و شفقت در سراسر آمریکا و جهان» انجام شد، با استقبال هزاران نفر در یادبود لینکلن مواجه شد. راهبان با روپوشهای نارنجی سوخته، زعفرانی و زرشکی، علیرغم مواجهه با سرمای شدید و طوفان زمستانی که برخی از آنها را مجبور به راه رفتن بدون کفش کرد، عزم راسخ خود را به نمایش گذاشتند. این گردهمایی در نزدیکی نقاط عطف نمادین واشنگتن، از جمله یادبود لینکلن، برگزار شد و یادآور آرمانهای وحدت ملی بود.
بهانته ساراناپالا، معروف به «راهب بودایی شهری»، بر عزم خارقالعاده راهبان تأکید کرد و گفت: «تصمیم آنها بسیار شایسته تقدیر است. راه رفتن از تگزاس به واشنگتن دیسی، ۲۳۰۰ مایل؛ نیازمند عزم قوی است!» این مسیر ۹ ایالت را در بر گرفت و اگرچه راهبان قصد داشتند از سیاست دوری کنند، اما حضور افرادی با پرچم فلسطین و پلاکاردهایی با مضمون «مقاومت مسالمتآمیز» نشاندهنده ارتباط این حرکت با معضلات روز جامعه بود.
- این راهپیمایی، سنت ریشهدار بودیسم ترواده را به نمایش گذاشت.
- در طول مسیر، حادثهای تلخ برای گروه رخ داد که در آن یکی از راهبان بر اثر برخورد یک کامیون دچار قطع عضو شد، اما او نیز در مراسم اختتامیه حضور یافت.
- پیام راهبان با احترام و فروتنی منتقل شد و با اشعار و سرودهایی در مورد صلح همراه بود.
- این حرکت حمایت گستردهای در شبکههای اجتماعی دریافت کرد، از جمله پیامی از مارتین لوتر کینگ سوم که بر اهمیت عمل گام به گام برای دستیابی به صلح تأکید کرد.
- شرکتکنندگان، از جمله فعالان و کارمندان محلی، تعهد راهبان را نشانهای از نیاز جامعه به همدلی و حسن نیت دانستند.
دهچو گیاتسو، خواهرزاده دالایی لاما، در پیامی نوشت: «تعهد آنها، از جمله تحمل سختیهای جسمی و شرایط دشوار آب و هوایی در سفری بیش از ۲۰۰۰ مایل، توجهات داخلی و بینالمللی را به خود جلب کرده است.»
بهیکو بوهدی، یکی از راهبان، این راهپیمایی را یکی از مهمترین رویدادهای قرن بیست و یکم توصیف کرد و گفت: «به نظر من این راهپیمایی برای صلح، بهترین کیفیت شخصیت آمریکایی را آشکار کرده است... ما همه صلح را ارج مینهیم.»
علیرغم پایان این بخش از سفر در واشنگتن، راهپیمایی قرار بود روز بعد به آناپولیس مریلند ادامه یابد. این رویداد نمادی از اهمیت استقامت معنوی در مواجهه با تفرقه و چالشهای اجتماعی در سطح ملی بود و شور و اشتیاق مردم برای یافتن راهکارهای مبتنی بر شفقت را برجسته ساخت.
