نمودارهایی که انزوای آمریکا در صحنه جهانی در دوران ترامپ را نشان می‌دهند

انزوای آمریکا و تغییر قطب‌های ژئوپلیتیکی جهان

تحلیل‌های جدید بر اساس سوابق رأی‌گیری سازمان ملل متحد نشان می‌دهد که بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، روند عمیقی از تغییر در نظم جهانی را تسریع کرده است. بر اساس گزارشی از Focal Data، دستور کار “اول آمریکا” واشنگتن نقشه ژئوپلیتیکی را به نفع چین بازنویسی کرده است. در اجماع جهانی سال ۲۰۲۶، جهان از نظر دیپلماتیک نزدیک‌تر به پکن است تا به واشنگتن، با تغییرات چشمگیری در ائتلاف‌ها در آغاز دومین دوره ریاست جمهوری ترامپ.

تحلیل Focal Data از آرای مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان معیاری برای همسویی ژئوپلیتیکی استفاده می‌کند؛ کشورهایی که به طور مداوم در مورد قطعنامه‌های مورد مناقشه یک رأی دارند، منافع مشترکی دارند. با سنجش میزان همبستگی سابقه رأی‌دهی هر کشور با ایالات متحده یا چین، محققان توانسته‌اند نشان دهند که مرکز ثقل ژئوپلیتیکی از واشنگتن دورتر و به پکن نزدیک‌تر شده است، بیش از هر زمان دیگری در این قرن. تعداد کشورهایی که قویاً با ایالات متحده همسو بودند در دوران ترامپ به شدت کاهش یافته است، در حالی که این تعداد برای چین تقریباً ثابت مانده است.

حرکت متحدان سنتی از آمریکا

بزرگ‌ترین تحولات در میان متحدان سنتی آمریکا در اروپا، آمریکای شمالی و آسیا مشاهده شده است، کشورهایی که اکنون با واشنگتن کمتر رأی می‌دهند. کشورهایی مانند کانادا، کره جنوبی، ژاپن، آلمان و بریتانیا در سال ۲۰۲۵ به طور چشمگیری از رویه‌های رأی‌دهی آمریکا فاصله گرفتند. این گزارش سابقه رأی‌دهی هر کشور را با امتیازی بین ۱+ (همیشه رأی موافق با چین) تا ۱- (همیشه رأی موافق با آمریکا) نشان می‌دهد. این تغییرات ناشی از اتخاذ مواضع بحث‌برانگیز فزاینده از سوی ایالات متحده است که آن را از متحدان دیرینه خود منزوی می‌کند. به عنوان مثال، در موضوع جنگ اوکراین و غزه، موضع آمریکا با اکثر کشورهای غربی متفاوت بود.

• تعداد کشورهای همسو با آمریکا از ۴۶ به تنها ۷ کشور سقوط کرده است.
• برعکس، بلوک رأی‌دهی چین شامل ۷۳ کشور است که اتحاد خود را حفظ کرده‌اند.
• کشورهای اروپایی، اقیانوسیه و آمریکای جنوبی بیشترین فاصله را با آمریکا تحت رهبری ترامپ داشته‌اند.
• وزن اقتصادی کشورهای همسو با چین در حال حاضر از کشورهای همسو با آمریکا بیشتر است.
• چین به طور فعال در حال ایجاد روابط جدید و حفظ روابط نزدیک با متحدان خود است.

پاتریک فلین، روزنامه‌نگار داده و نویسنده گزارش، می‌گوید: “تحلیل ما نه تنها سرعت تغییر نظم جهانی، بلکه ساختار نفوذ بین دو قطب اصلی آمریکا و چین را نیز آشکار کرد.”

او ادامه می‌دهد: “شبکه چین را به کندوی زنبور تشبیه می‌کنیم، پراکنده و بعید است که از شکاف‌های فردی فرو بریزد. در مقابل، نفوذ آمریکا بیشتر شبیه برج جنگا است که به شدت به بلوک محکمی از کشورهای اروپایی وابسته است که به سرعت در حال دور شدن از متحدان ترانس‌آتلانتیک خود هستند.”

این روند احتمالاً ادامه خواهد یافت. هنگامی که کشورها بر اساس رشد اقتصادی پیش‌بینی شده ترسیم می‌شوند، سریع‌ترین اقتصادهای در حال رشد بیشتر به پکن نزدیک می‌شوند که عمدتاً در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین قرار دارند. این نشان می‌دهد که مرکز ثقل جهانی در دهه‌های آینده ممکن است برای اولین بار به قلمرو چین منتقل شود.