رأیگیری انتخابات بنگلادش در بریتانیا؛ احساس طردشدگی برخی از مهاجران
بررسی مشارکت و موانع رأیدهی بنگلادشیهای مقیم بریتانیا در انتخابات کشورشان، از هیجان حق رأی تا مشکلات بوروکراتیک و بیتفاوتی.
انتخابات بنگلادش و بازتاب آن در بریتانیا
انتخابات آتی بنگلادش، با توجه به برگزاری اولین رأیگیری ملی پس از سرنگونی شیخ حسینه و احتمال رقابت واقعی، هیجان زیادی را در میان جامعه مهاجر بنگلادشی در بریتانیا، به ویژه در مناطقی مانند شرق لندن، ایجاد کرده است. برای اولین بار، بنگلادشیهای خارج از کشور این حق را پیدا کردهاند که به صورت از راه دور رأی دهند؛ حقی که سالها برای کسب آن مبارزه شده بود. این مشارکت گسترده، به ویژه در شرایطی که بیش از هفت میلیون مهاجر در سراسر جهان ثبتنام کردهاند، میتواند تأثیر قابل توجهی بر نتایج داشته باشد.
با این حال، این مشارکت با موانع و تضادهایی همراه است. در حالی که نسل قدیمیتر مهاجران که هنوز به کشور مادری خود وابستگی شدید دارند، برای استفاده از این حق مشتاق هستند، نسل جوانتر که در بریتانیا متولد شده و بزرگ شدهاند، اغلب بیتفاوت یا بدبین هستند. این تضاد ریشه در تفاوت در اولویتهای زندگی دارد؛ مهاجران قدیمیتر نگران ثبات سیاسی کشور مبدأ هستند، در حالی که تمرکز نسل جدید بر مسائل زندگی روزمره، اشتغال و رفاه در بریتانیا است.
چالشهای بوروکراتیک و عدم مشارکت
یکی از بزرگترین موانع برای مشارکت، فرآیندهای پیچیده اداری است. برای رأی دادن، فرد باید کارت ملی (NID) داشته باشد، بیومتریک ثبت کند و از طریق یک اپلیکیشن موبایل اقدام نماید. این پیچیدگیهای فنی و اداری، به خصوص برای رأیدهندگان مسنتر، ناامیدکننده بوده است. علاوه بر این، برخی از اتباع بنگلادش که وضعیت مهاجرتی نامطمئنی دارند، از ترس جلب توجه، از بیان دیدگاههای سیاسی خود خودداری میکنند.
خالد نور، وکیل و دانشمند علوم سیاسی، اشاره میکند: «مردم سالها برای این لحظه کمپین میکردند. مردم خواهان به رسمیت شناخته شدن بودند.»
در مناطقی مانند شرق لندن که تراکم بالای جامعه بنگلادشی وجود دارد، هیجانات سیاسی ملموس است، اما فقدان آگاهی کافی یا ثبتنام دیرهنگام مانع از مشارکت عدهای شده است. برخی نیز، مانند دانشجویی که صندوق رأی را تحریم کرده، به دلیل آنچه «فرایند سیاسی آلوده» میدانند، از رأی دادن سر باز میزنند.
دوگانگیهای سیاسی و هویت
حضور چهرههای سیاسی مهم بنگلادش در بریتانیا، مانند طارق رحمان (رهبر حزب ملیگرا، تبعیدی در لندن) و توئیپ صدیقی (دختر شیخ حسینه و نماینده پارلمان بریتانیا)، اهمیت غرب را در معادلات سیاسی بنگلادش برجسته میکند. با این حال، رابطه این افراد با جامعه محلی بنگلادشی پیچیده است؛ برخی معتقدند شخصیتهای تبعیدی ارتباط چندانی با طبقه کارگر مهاجر ندارند.
یکی از رأیدهندگان ناشناس میگوید: «او فقط یک نفر است؛ بخشی از همان سیستم.»
در نهایت، اگرچه حق رأی تاریخی محسوب میشود و موجب امیدواری افراد مسنی چون جهان آرا بیگم شده است که خاطرات مبارزات انتخاباتی در داکا را دارند، اما برای بسیاری از جوانان تثبیتشده در بریتانیا، مسائل محلی و امنیت شغلی در اولویت قرار دارد و اعتقاد ندارند که تغییرات محصور در صندوق رأی میتواند وضعیت را دگرگون سازد.
