نجات معجزهآسای کارگر معدن پس از ۲۱ ساعت زیر آوار در کنگو
گزارشی از حادثه فروریختن معدن کولتانی در روبایا، جمهوری دموکراتیک کنگو، که منجر به مرگ بیش از ۲۰۰ نفر شد و نشاندهنده فقر و شرایط کاری خطرناک معدنچیان است.
نجات معجزهآسا از زیر آوار معدن کنگو
حادثه فروریختن معدن کولتان در منطقه روبایا در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو (DRC) یک تراژدی انسانی بزرگ بود که جان بیش از ۲۰۰ نفر را گرفت. این منطقه یکی از منابع اصلی کُلتان، مادهای حیاتی برای فناوریهای مدرن مانند تلفنهای هوشمند و خودروهای برقی، در جهان محسوب میشود. با این حال، هزاران معدنچی کوچکمقیاس در این منطقه در شرایط فقر و خطرات جانی روزگار میگذرانند. داستان گریس باراتا، یکی از بازماندگان نادر، نمادی از این شرایط دشوار است؛ مردی که پس از ۲۱ ساعت محبوس بودن زیر آوار و گل و لای، به طرز معجزهآسایی نجات یافت و خانوادهاش که برای او مراسم تشییع تدارک دیده بودند، غرق شادی شدند.
باراتا که از سال ۲۰۱۲ در معادن کار میکرد، شرح میدهد که چگونه باران شدید روز حادثه، منجر به رانش زمین و فروریختن معدن شد. او خاطراتی تلخ از تاریکی، کمبود اکسیژن و مرگ همکارانش در کنار خود دارد. وی بیان کرد: «بزرگترین نگرانی من زیر زمین، کمبود اکسیژن بود.» پس از ساعات طولانی، تیمهای نجات محلی توانستند او را بیرون بکشند، اما دوستان و دهها معدنچی دیگر جان باختند.
فقر و ثروت طبیعی متناقض
روبایا دارای ذخایر عظیمی از مواد معدنی استراتژیک مانند کُلتان، قلع و تنگستن است، اما مردم محلی همچنان در شرایط زندگی نامناسب به سر میبرند و مجبورند برای بقا جان خود را به خطر بیندازند. کارشناسان محیط زیست تأکید میکنند که اینگونه حوادث ناشی از استخراج غیرقانونی و بدون نظارت معادن است که ساختار خاک را تضعیف کرده و پوشش گیاهی را از بین میبرد. دنیل کالالیز، تحلیلگر، مسئولیت را متوجه دولت کنگو دانست که در اجرای قوانین محیط زیستی و نظارت بر سایتهای معدنی کوتاهی کرده است.
اتهامزنیهای سیاسی
پس از وقوع حادثه، جناحهای سیاسی درگیر، از جمله دولت مرکزی در کینشاسا و ائتلاف شورشی AFC-M23، یکدیگر را متهم کردند. دولت کنگو، شورشیان M23 و رواندا را به قاچاق مواد معدنی و عدم رعایت استانداردها متهم کرد، در حالی که شورشیان این اتهامات را تلاشی برای سرپوش گذاشتن بر عملکرد ضعیف دولت در زمینه ایمنی کارگران دانستند. این در حالی است که فرماندار منطقه اعلام کرده بود که فعالیتهای معدنی در این منطقه به دلیل «وضعیت قرمز» ممنوع است.
باراتا در مورد لحظات پایانی پیش از نجات گفت: «قبل از تمام شدن اکسیژن در حفره، به یکدیگر گفتیم که توبه کنیم تا آنچه برای آن آمدهایم یا پادشاهی آسمان را از دست ندهیم.»
به گفته یکی از بستگان باراتا: «ما در حال شروع سوگواری برای برادرمان بودیم. آنقدر تحت تأثیر قرار گرفتیم که پذیرش این وضعیت برایمان دشوار بود، زیرا انتظار [زنده بودن او] را نداشتیم. به لطف خدا، او از مرگ بازگشت.»
با وجود تجربه وحشتناک و از دست دادن دوستانش، باراتا اعتراف میکند که به دلیل فشارهای اقتصادی، چارهای جز بازگشت به معادن برای کار کردن ندارد. این حادثه بار دیگر بر نیاز مبرم به قانونگذاری سختگیرانه و بهبود شرایط کار برای هزاران معدنچی در قلب منابع معدنی جهان تأکید میکند.
