ادعای جنجالی: ویلیام شکسپیر، زنی یهودی و سیاه‌پوست به نام امیلیا باسانو بود

حقایقی پنهان درباره نویسنده بزرگ ادبیات

کتاب جدیدی با عنوان “شکسپیر واقعی” که توسط ایرن کاسلت، تاریخ‌نگار فمینیست، نگاشته شده است، ادعایی به شدت بحث‌برانگیز را در مورد هویت واقعی ویلیام شکسپیر مطرح می‌کند. این کتاب مدعی است که نویسنده مشهور نمایشنامه‌های دوران الیزابتی، در حقیقت زنی به نام امیلیا باسانو بوده است. باسانو شاعری با ریشه‌های یهودی و مور توصیف شده که توانسته کل آثار منسوب به شکسپیر را با استفاده از نام مستعار منتشر کند. نویسنده کتاب معتقد است که فردی نامعلوم از استراتفورد-آپان-آون، که امروزه به عنوان ویلیام شکسپیر شناخته می‌شود، بعدها این آثار را به نام خود ثبت کرده است. این پنهان‌کاری، طبق استدلال کاسلت، ریشه در “ایدئولوژی غرب‌محور و اروپامحور” دارد که از به رسمیت شناختن نقش زنان و اقلیت‌ها در تاریخ ادبیات جلوگیری کرده است.

کتاب به ویژگی‌های ظاهری باسانو نیز اشاره دارد. با وجود اینکه پرتره‌های موجود از او پوستی روشن را نشان می‌دهند، کاسلت استدلال می‌کند که نقاشان آن دوره عمداً رنگ پوست او را روشن‌تر کرده‌اند؛ زیرا در انگلستان الیزابتی، پوست سفید معیار زیبایی و مقبولیت اجتماعی بوده است. این موضوع به “نژادپرستی تاریخ‌نگارانه” اشاره دارد که مانع از ثبت واقعیت‌های مربوط به هویت نویسنده شده است.

اتهامات اصلی مطرح شده در کتاب

• ادعای اصلی این است که هویت واقعی شکسپیر، امیلیا باسانو بوده است.
• باسانو دارای ریشه‌های یهودی و مور بوده که در دربار تودور فعالیت داشته است.
• شکسپیر واقعی، فردی معرفی شده که “نیمه‌بی‌سواد” بوده و مالکیت آثار را به نام خود ثبت کرده است.
• نویسنده یکی از دلایل پنهان ماندن هویت واقعی را “زن‌ستیزی تاریخ‌نگارانه” می‌داند.
• نقش هویت‌های اقلیت مانند یهودی بودن در پذیرش آثار در آن بستر تاریخی نادیده گرفته شده است.

به گفته کاسلت: “امیلیا باسانو یک یهودی بود. مورخان مدرن نتوانستند نقش و سهم این هویت‌ها را در تاریخ غرب به رسمیت بشناسند.”

نویسنده کتاب تاکید می‌کند که نادیده گرفتن هویت‌های چندگانه نویسنده، خیانت به تاریخ واقعی ادبیات است و نیاز به بازنگری اساسی در این موارد وجود دارد.

در مجموع، این اثر تلاشی است برای بازنویسی بخشی از تاریخ ادبیات انگلیس با تمرکز بر نقش زنانی که به دلیل جنسیت و نژاد خود مجبور به پنهان کردن هویت واقعی خود در پس نام‌های مستعار مردانه و مسلط بوده‌اند. این دیدگاه چالش بزرگی برای روایت‌های سنتی درباره نویسندگان بزرگ عصر الیزابت مطرح می‌کند.