اروپا در حال بررسی ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی برای خردسالان

بررسی ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی برای خردسالان در اروپا

موضوع تأثیر رسانه‌های اجتماعی بر سلامت روان نوجوانان به یکی از دغدغه‌های اصلی در اروپا تبدیل شده است. نگرانی‌ها در مورد استفاده بیش از حد از این پلتفرم‌ها که می‌تواند منجر به اعتیاد و مشکلات روانی همچون اضطراب و افسردگی شود، باعث شده تا کشورهای متعددی در اتحادیه اروپا به فکر وضع قوانینی برای محدودیت سنی دسترسی کودکان زیر ۱۵ یا ۱۶ سال به این خدمات بیفتند. این حرکت پس از آن صورت می‌گیرد که استرالیا پیشگام شده و دسترسی زیر ۱۶ ساله‌ها به پلتفرم‌ها را مسدود کرده است. کشورهایی مانند فرانسه، اسپانیا، پرتغال و یونان نیز در حال بررسی اقدامات مشابهی هستند که عمدتاً تحت تأثیر نگرانی‌ها از الگوریتم‌های پیچیده و نفوذ شرکت‌های بزرگ فناوری بر ذهن جوانان قرار دارد.

حامیان این قوانین سختگیرانه معتقدند خطرات دیگر تئوری نیستند و مطالعات متعددی ارتباط بین استفاده سنگین نوجوانان از شبکه‌های اجتماعی و پیامدهای منفی روانی، از جمله رفتار اعتیادآور و حتی خودکشی در موارد حاد، را نشان داده‌اند. قانون‌گذاران اروپایی مانند مارک آنجل استدلال می‌کنند که آنچه در دنیای واقعی برای کودکان غیرقانونی است، باید در فضای آنلاین نیز ممنوع باشد و خطر حضور «بیگانگان» در اتاق خواب کودکان از طریق صفحه نمایش تلفن‌های هوشمند جدی است.

• دولت‌ها بر این باورند که پلتفرم‌ها در حفاظت از کودکان در برابر سیستم‌هایی که برای به حداکثر رساندن زمان صفحه نمایش طراحی شده‌اند، کوتاهی کرده‌اند.
• نگرانی اصلی شامل تأثیر الگوریتم‌ها بر سلامت روان جوانان و ایجاد وابستگی‌های مشابه اعتیاد به مواد مخدر یا الکل است.
• برخی از نمایندگان پارلمان اروپا از رویکرد «آنچه در آفلاین غیرقانونی است، در آنلاین هم غیرقانونی باشد» حمایت می‌کنند.
• مخالفان، مانند آنا واسکونسلوس، معتقدند ممنوعیت‌های جامع ابزاری ناشیانه و ناکارآمد هستند که مشکلات اصلی را حل نمی‌کنند.
• راهکارهای جایگزین شامل توسعه سواد رسانه‌ای قوی‌تر، تضمین حریم خصوصی از طریق طراحی (privacy-by-design) در دستگاه‌ها، و اقدامات هدفمندتر به جای ممنوعیت‌های فراگیر است.

مارک آنجل اظهار داشته است: «وقتی من بچه بودم، والدینم به من می‌گفتند اجازه ندهم غریبه‌ها وارد خانه شوند. حالا غریبه‌ها در اتاق خواب بچه‌ها هستند. و گاهی اوقات آن‌ها حتی افراد واقعی نیستند.»

آنا واسکونسلوس در مقابل استدلال می‌کند که اروپا در معرض خطر «واکنش بیش از حد» قرار دارد و اقدامات نمادین را بر راه‌حل‌های عملی ترجیح می‌دهد. او سیستم‌های تأیید سن را به دلیل مسائل جدی حریم خصوصی و سهولت دور زدن آن‌ها، ناکارآمد می‌داند.

در نهایت، این بحث نشان‌دهنده تضاد فزاینده‌ای میان نیاز به محافظت از آسیب‌پذیرترین کاربران در برابر خطرات دیجیتال و لزوم فراهم کردن ابزارهای لازم برای ناوبری ایمن در یک واقعیت دیجیتالی اجتناب‌ناپذیر است. در حالی که قوانین سخت تر به دنبال ایجاد یک سپر حفاظتی هستند، کارشناسان بر آموزش و مسئولیت‌پذیری تأکید دارند تا نسل جوان بتواند با چالش‌های دنیای آنلاین سازگار شود.