A-12 اونجر II: بمبافکن پنهانکاری که نیروی دریایی آمریکا به آن دست نیافت
بررسی پروژه لغو شده A-12 اونجر II، بمبافکن پنهانکار پیشرفته نیروی دریایی آمریکا که به دلیل چالشهای فنی و هزینههای بالا کنار گذاشته شد.
شکست جاهطلبانه: پروژه بمبافکن پنهانکار A-12 اونجر II
پروژه A-12 اونجر II یکی از جاهطلبانهترین و بحثبرانگیزترین تلاشهای نیروی دریایی آمریکا برای توسعه یک بمبافکن تاکتیکی پیشرفته (ATA) بود که هدف آن جایگزینی بمبافکن قدیمی A-6 اینترودر بود. این برنامه که در اوایل دهه ۱۹۸۰ کلید خورد، بر ساخت یک هواپیمای پنهانکار با قابلیت عملیات از روی ناوهای هواپیمابر متمرکز بود. پیمانکاران اصلی این پروژه، شرکتهای مکدانل داگلاس و جنرال داینامیکس، در سال ۱۹۸۸ قرارداد توسعه را امضا کردند تا نیروی دریایی را وارد عصر جدیدی از حملات مخفیانه هوایی ناوپایه کنند. با این حال، پیچیدگیهای فنی عظیم مورد نیاز برای تحقق یک طراحی پنهانکار که بتواند در شرایط سخت پرتاب و بازیابی عرشه ناو موفق عمل کند، چالشهای مهندسی بیسابقهای را به وجود آورد.
دلایل اصلی لغو پروژه A-12
با وجود سرمایهگذاری هنگفت، پروژه A-12 اونجر II سرانجام در سال ۱۹۹۱ توسط پنتاگون و دیک چینی، معاون رئیسجمهور وقت، لغو شد. این تصمیم عمدتاً تحت تأثیر تأخیرهای مکرر، افزایش سرسامآور هزینهها و عدم توانایی در غلبه بر موانع فنی مربوط به طراحی پنهانکار ناوپایه بود. در نهایت، این برنامه به نفع جنگنده F/A-18 هورنت کنار گذاشته شد و به نمادی از پروژههایی تبدیل شد که جاهطلبی آنها از قابلیتهای فنی موجود فراتر رفت. این شکست مسیر توسعه نیروی دریایی را به سمت پلتفرمهای بدون سرنشین هدایت کرد.
- هدف اصلی: جایگزینی بمبافکن A-6 اینترودر با یک هواپیمای پنهانکار ناوپایه.
- پیمانکاران: مکدانل داگلاس و جنرال داینامیکس.
- علل لغو: هزینههای بیش از حد، تأخیر در برنامه و چالشهای مهندسی طراحی پنهانکار برای ناو.
- جایگزین موقت: کنار گذاشته شدن در مقابل جنگنده F/A-18 هورنت.
“پیچیدگیهای مهندسی فراوان برای عملیاتی کردن یک هواپیمای پنهانکار از روی یک ناو هواپیمابر متحرک، موانع فنی بزرگی را ایجاد کرده بود.”
تکامل به سوی پهپادهای پنهانکار ناوپایه
اگرچه A-12 اونجر II به سرانجام نرسید، اما میل نیروی دریایی برای دستیابی به قابلیتهای پنهانکار از ناو زنده ماند. این جاهطلبی در نهایت به توسعه پهپادها منجر شد. دستاورد مهمی که چند سال بعد رخ داد، پرتاب موفق X-47B از یک ناو هواپیمابر بود که نشان داد فناوری لازم برای عملیات بدون سرنشین پنهانکار ناوپایه در حال تکامل است. این روند با توسعه پهپاد سوخترسان هوایی ناوپایه MQ-25 استینگری ادامه یافت، که نشاندهنده تغییر تمرکز از هواپیماهای سرنشیندار پیچیده به سکوهای بدون سرنشین برای انجام مأموریتهای استراتژیک است. روحیه نوآوری که در پروژه A-12 وجود داشت، در نهایت در پلتفرمهای جدید هوایی تجلی یافت.
