جنگنده نسل ششم آمریکا فرمانده دستههای پهپادی در آسمان
پنتاگون اعلام کرد جنگنده نسل ششم آمریکا یک مرکز فرماندهی پرنده برای هدایت دستههای بزرگ پهپادی رزمی (CCA) خواهد بود و قواعد نبردهای هوایی را تغییر میدهد.
جنگنده نسل ششم به عنوان مرکز فرماندهی هوایی
وزارت دفاع ایالات متحده جزئیات هیجانانگیزی از پروژه محرمانه مربوط به جنگنده نسل ششم خود منتشر کرده است که نشان میدهد این توسعه فراتر از یک هواپیمای رادارگریز صرف است. هدف اصلی این برنامه، تغییر قواعد نبردهای هوایی با معرفی یک سیستم فرماندهی متمرکز در آسمان است. طبق اعلام پنتاگون، این جنگنده پیشرفته به عنوان یک مرکز فرماندهی پرنده عمل خواهد کرد و وظیفه اصلی آن، هدایت و مدیریت دستههای بزرگ پهپادهای رزمی (CCA) در میدان نبرد است.
این رویکرد جدید، که بر همکاری انسان و ماشین تأکید دارد، نقش خلبان جنگنده نسل ۶ را به یک رهبر ارکستر در آسمان تبدیل میکند. خلبان نه تنها هواپیمای خود را هدایت میکند، بلکه مسئولیت مدیریت و صدور دستور به گروهی از پهپادهای همراه را بر عهده دارد. این پهپادها میتوانند به عنوان محافظان و همتیمیها عمل کنند، جلوتر از هواپیمای اصلی پرواز کرده و خطرات احتمالی را شناسایی یا خنثی سازند. این استراتژی به نیروی هوایی آمریکا اجازه میدهد تا ریسک برای خلبانان انسانی را کاهش داده و همزمان شعاع عملیاتی خود را افزایش دهد.
نقش کلیدی پهپادها در عملیات نسل ششم
پهپادهای همراه دارای وظایف چندگانهای هستند که برتری اطلاعاتی و تاکتیکی را تضمین میکنند. آنها قادرند رادارهای دشمن را کور کرده یا به عنوان گرههای حسگر پیشرفته، اطلاعات حیاتی را جمعآوری و مستقیماً به خلبان منتقل سازند. در این مدل عملیاتی، جنگنده اصلی میتواند در منطقهای امنتر مستقر شود و فرمانهای ضروری برای شناسایی یا حمله را به ارتش رباتیک خود صادر کند. این رویکرد، تضمینکننده برتری هوایی با حداقل تلفات انسانی است.
«جنگنده نسل ۶ صرفا یک ماشین جنگی رادارگریز نیست و به عنوان یک مرکز فرماندهی پرنده برای کنترل دسته جمعی پهپادها عمل خواهد کرد.»
این یک گام بزرگ در جهت خودکارسازی و تقویت توان رزمی در آینده خواهد بود، جایی که خلبانان بر تصمیمگیریهای استراتژیک تمرکز کرده و اجرای تاکتیکها تا حد زیادی توسط سیستمهای هوشمند و پهپادها انجام میشود.
«هدف اصلی نیروی هوایی آمریکا از این استراتژی کاهش ریسک برای خلبانان و افزایش شعاع عملیاتی است.»
توسعه همکاری انسان و ماشین در زمینه نبردهای هوایی یک نقطه عطف محسوب میشود و نشاندهنده جهش اساسی از معماریهای سنتی جنگندهها به سمت سیستمهای هوشمند و مشارکتی است که در نهایت میتواند توازن قدرتهای نظامی جهانی را دستخوش تغییر کند.
