چرا آمریکا ۲۱ جنگنده میگ-۲۹ مولداوی را پس از جنگ سرد خرید؟

خرید استراتژیک میگ-۲۹‌های مولداوی توسط آمریکا

پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا عملیاتی محرمانه برای خرید ۲۱ فروند جنگنده میگ-۲۹ از مولداوی انجام داد. این اقدام که در دهه ۱۹۹۰ میلادی صورت گرفت، در راستای برنامه “کاهش تهدید مشترک نان-لوگار” (Nunn-Lugar Cooperative Threat Reduction) انجام شد تا از گسترش احتمالی تسلیحات پیشرفته دوران شوروی به دست بازیگران متخاصم جلوگیری شود. مولداوی که پس از استقلال این جنگنده‌ها را به ارث برده بود، قصد فروش آن‌ها را داشت و آمریکا نگران بود که این جت‌های جنگی، به ویژه مدل‌های MiG-29C که گمان می‌رفت قابلیت حمل تسلیحات هسته‌ای را دارند، به دست کشورهایی مانند ایران بیفتد و ثبات خاورمیانه را به خطر اندازد.

این خرید یک اقدام پیشگیرانه بود تا از اشاعه فناوری نظامی شوروی جلوگیری شود. نیروی هوایی ایالات متحده بلافاصله پس از خرید، این جنگنده‌ها را به پایگاه نیروی هوایی رایت-پترسون در اوهایو منتقل کرد. هدف اصلی در این پایگاه، استفاده از این هواپیماها برای آزمایش، ارزیابی و آموزش رزمی بود. خلبانان آمریکایی فرصت یافتند تا با تاکتیک‌ها و فناوری‌های نوین رزمی هوایی شوروی که دشمنان ایالات متحده از آن بهره می‌بردند، آشنا شوند و روش‌های مقابله با آن‌ها را بیاموزند.

• این جنگنده‌ها هرگز وارد یگان‌های رزمی عملیاتی آمریکا نشدند.
• پس از اتمام ارزش اطلاعاتی و آزمایش‌های لازم، بیشتر بدنه این هواپیماها اسقاط شد.
• تعداد کمی از آن‌ها برای یادگاری تاریخی و نمایش در موزه‌های هوایی نگهداری شدند؛ مانند موزه ملی نیروی هوایی آمریکا.
• در گزارش‌های تأیید نشده اخیر، این احتمال مطرح شده که برخی از میگ-۲۹‌های باقی‌مانده برای اوکراین در جنگ ۲۰۲۲ به عنوان منبع قطعات یدکی استفاده شده باشند.
• هدف اولیه، خنثی‌سازی تهدید بالقوه ناشی از دسترسی دشمنان به فناوری پیشرفته روسی بود.

دولت آمریکا پیش‌دستی کرد و تمامی ۲۱ فروند جنگنده میگ-۲۹ را از مولداوی خرید تا مانع از دستیابی سایر کشورها به آن‌ها شود، به ویژه با توجه به نگرانی از قابلیت‌های هسته‌ای احتمالی این مدل‌ها.

خلبانان آمریکایی با این هواپیماها تمرین کردند تا با سبک نبرد هوایی رقبای خود آشنایی کاملی پیدا کنند و دفاع هوایی ایالات متحده را بهبود بخشند.

در نهایت، این عملیات نشان‌دهنده عمق نگرانی‌های استراتژیک واشنگتن در دوران پس از جنگ سرد درباره کنترل تسلیحات و جلوگیری از اشاعه فناوری‌های خطرناک نظامی به رقبای منطقه‌ای و جهانی بوده است. این جنگنده‌های روسی، صرف نظر از عدم ورود به خدمت فعال، نقش مهمی در ارتقاء دانش تاکتیکی نیروی هوایی آمریکا در برابر تهدیدات شرقی ایفا کردند.