راز مومیایی پاپها: از انفجار پیوس دوازدهم تا عواقب مرگبار مواد شیمیایی
بررسی روشهای عجیب مومیاییکردن پاپها در تاریخ مسیحیت، که شامل رویدادهایی چون انفجار جسد پاپ پیوس دوازدهم و مرگ اعضای تیم مومیایی ژان بیست و سوم به دلیل مواد سمی بوده است.
بررسی روشهای مومیاییکردن پاپها و پیامدهای آن
روشهای حفظ بدن رهبران کلیسای کاتولیک، موسوم به مومیایی پاپها، تاریخچهای دیرینه دارد و هدفی جز حفظ حرمت بدنهای مقدس در برابر فساد طبیعی ندارد. این سنت، علیرغم نزدیکی ظاهری به رسوم مصر باستان، ریشههای عمیقی در باورهای مسیحی درباره فسادناپذیری (incorruptibility) دارد؛ به این معنا که بدن متلاشینشده نشانهای از قدیس بودن فرد است. تکنیکهای مورد استفاده، اغلب شامل تزریق مواد نگهدارنده و استفاده از مواد شیمیایی پیچیده بوده است که نتایج غیرمنتظره و بعضاً هولناکی به دنبال داشته است.
یکی از شوکهکنندهترین وقایع در این زمینه، مربوط به پاپ پیوس دوازدهم (اوجنیو پاچلی) بود. در مراسم تشییع جنازه او در سال ۱۹۵۶، در پی تجمع گازها درون تابوت به دلیل نقص در فرآیند مومیایی و گرمای منطقه، جسد ایشان به شکلی غیرمنتظره منفجر شد. این حادثه تأکیدی بر خطرات ذاتی استفاده از این روشها بود.
تکنیکهای پیچیده حفظ و شیمی درمانی
برای جلوگیری از خودتخریبی (autolysis) و پوسیدگی (putrefaction)، واتیکان روشهای پیشرفتهای را به کار برد. در مورد پاپهای قدیمیتر، حتی تزریق روغن و گیاهان به حفرههای عضلانی انجام میشد. با این حال، مورد پاپ ژان بیست و سوم نمونهای بارز از بهکارگیری مواد شیمیایی خطرناک است. پس از خارج کردن اندامهای داخلی، بدن او برای هفتهها در محلول فرمالین و الکل قرار گرفت.
فرآیند نهایی مومیاییسازی ژان بیست و سوم شامل چندین ماه حمام دادن بدن در محلولهایی نظیر اتانول، متانول، فنول، کافور، نیتروبنزن، سقز و بنزوئیک اسید بود. در مرحله پایانی، بدن با پارچههای کتانی آغشته به بیکلرید جیوه و اتانول بانداژ و صورت و دستها با موم پوشانده شد؛ فرآیندی که تقریباً یک سال به طول انجامید.
“باور کاتولیک فسادناپذیری حکم میکند که اگر بدن فردی پس از مرگ متلاشی نشود، او مقدس است.”
عواقب مرگبار مواجهه با مواد سمی
بزرگترین چالش این فرآیند، نه تنها فنی، بلکه ایمنی تیمهای دخیل بوده است. یک حقیقت تلخ در مورد مومیایی پاپ ژان بیست و سوم این است که تنها یک نفر از اعضای تیم اصلی مسئول مومیاییکردن، جان سالم به در برد. سایر اعضا بر اثر ابتلا به تومورها و سرطانهای مختلف که احتمالاً ناشی از تماس طولانیمدت با مواد شیمیایی سمی بود، جان خود را از دست دادند. این رخداد باعث شده است که در زمان حاضر، هیچکس حاضر به پذیرش این وظیفه خطیر نباشد.
- حفظ بدنها تلاشی دیرینه برای مبارزه با طبیعت و حفظ میراث روحانی است.
- انفجار جسد پاپ پیوس دوازدهم ناشی از تجمع گازها در تابوت بود.
- تکنیکهای مومیایی پاپها شامل استفاده از مواد شیمیایی قوی برای جلوگیری از تجزیه است.
- جسد ژان بیست و سوم ماهها تحت عملیات شیمیایی شامل فنول و نیتروبنزن قرار گرفت.
- مواجهه با مواد سمی مومیاییسازی، منجر به مرگ بسیاری از اعضای تیمهای مرتبط شد.
“تنها یک نفر از تیم اصلی مسئول این مومیایی جان سالم به در برده است. سایر اعضا به دلیل تومورها و سرطانهای مختلف... جان باختهاند.”
در نهایت، اگرچه هدف از مومیاییسازی، احترام به قدیسین و مبارزه با فساد است، اما هزینههای جانی ناشی از استفاده از مواد نگهدارنده سمی، چالشی اخلاقی و عملی جدید برای کلیسا در حفظ سنت خود ایجاد کرده است.
