آیا SR-71 Blackbird می‌توانست بمب‌افکن عملیاتی با سرعت ۳.۲ ماخ باشد؟

بررسی امکان ساخت بمب‌افکن مافوق صوت بر پایه SR-71 Blackbird

هواپیمای SR-71 Blackbird به عنوان نمادی از اوج نبوغ هوانوردی شناخته می‌شود که قادر بود با سرعت ۳.۲ ماخ و در ارتفاعی حدود ۸۵,۰۰۰ پا پرواز کند. این توانایی‌های استثنایی، پرسش‌های زیادی را در مورد پتانسیل این جت برای تبدیل شدن به یک بمب‌افکن بی‌رقیب ایجاد کرده است. قابلیت پرواز در ارتفاع و سرعت بالا، این هواپیما را عملاً از دسترس سیستم‌های دفاع هوایی شوروی دور می‌ساخت و می‌توانست پایه‌ای برای یک پلتفرم تهاجمی چابک باشد؛ پلتفرمی که می‌توانست بدون شناسایی از رادارها عبور کند.

طراحی SR-71 با تمرکز بر عملیات شناسایی در ارتفاعات بالا انجام شد. مهندسان از مواد پیشرفته‌ای مانند تیتانیوم برای مقابله با گرمای شدید ناشی از سرعت‌های فراصوت استفاده کردند و ورودی‌های موتور به شکلی خاص طراحی شده بودند تا سرعت جریان هوا را کاهش دهند. این ویژگی‌ها در ترکیب با سرعت فوق‌العاده، یک مزیت دفاعی ذاتی فراهم می‌کرد که بر اساس اظهارات متخصصانی چون مایا کارلین، پرواز را عملاً غیرقابل اصابت می‌ساخت. افزودن تجهیزات بمب‌گذاری می‌توانست ساختار هواپیما را تغییر داده و اثر راداری آن را افزایش دهد، اما سرعت بالا همچنان توانایی ردیابی مداوم توسط دفاع‌های زمینی را بسیار دشوار می‌کرد.

• قابلیت تحرک و پنهان‌کاری بالا به دلیل سرعت بیش از ۳ ماخ.
• پرواز در مرز فضا با ارتفاع تا ۸۵,۰۰۰ پا.
• استفاده از طراحی پیشرفته جهت مدیریت حرارت بالا و جریان ورودی موتور.
• پتانسیل تبدیل شدن به یک ابزار بازدارنده استراتژیک.

دلایل عدم تبدیل SR-71 به بمب‌افکن

با وجود تمام پتانسیل‌های ذکر شده، ایالات متحده هرگز تصمیم به توسعه نسخه بمب‌افکن SR-71 نگرفت. دلایل اصلی این امر به ملاحظات اقتصادی و چالش‌های فنی مربوط می‌شد. اولاً، تردیدهایی در مورد توانایی یافتن بمب‌هایی وجود داشت که بتوانند با دقت لازم از ارتفاع بسیار زیاد (۸۵,۰۰۰ پا) رها شده و هدف را مورد اصابت قرار دهند. ثانیاً، اضافه کردن بار تسلیحاتی نه تنها هزینه‌های طراحی و ساخت را به شدت افزایش می‌داد، بلکه مهم‌تر از آن، احتمالاً منجر به کاهش چشمگیر سرعت حیاتی هواپیما می‌شد و مزیت اصلی پروازی آن را از بین می‌برد. علاوه بر این، هزینه‌های عملیاتی SR-71 نیز بسیار بالا ارزیابی می‌شد.

«حتی با وجود تمام توانایی‌ها، تبدیل یک هواپیمای شناسایی به بمب‌افکن نیازمند صرف منابع عظیمی بود که توجیه اقتصادی نداشت، به خصوص وقتی که مانورپذیری و سرعت قربانی می‌شد.»

این هواپیمای افسانه‌ای در سال ۱۹۹۷ بازنشسته شد و اکنون تمرکز بر روی جانشین احتمالی آن، یعنی Lockheed SR-72 Son of Blackbird، معطوف شده است که ادعا می‌شود به سرعت‌های تا ۶ ماخ خواهد رسید و به صورت بدون سرنشین عمل خواهد کرد.

در نهایت، با وجود جذابیت ایده داشتن یک بمب‌افکن ۳.۲ ماخی، پیچیدگی‌های فنی و هزینه‌های گزاف توسعه، مانع از عملیاتی شدن این رؤیا شد و پتانسیل SR-71 را در قلمرو هواپیماهای شناسایی محدود نگه داشت.