آرتروز: زنگ خطر درد و ناتوانی زودرس برای جوانان فعال
پژوهشها نشان میدهند که آرتروز (استئوآرتریت) دیگر مختص سالمندان نیست و افراد فعال در سنین پایینتری نیز به این عارضه که کیفیت زندگی را جدی کاهش میدهد، مبتلا میشوند.
آرتروز: زنگ خطر بیماری مفصلی در سنین پایین
آرتروز که اغلب بهاشتباه تنها بهعنوان پیامد اجتنابناپذیر پیری تلقی میشود، اکنون به یک نگرانی جدی برای افراد جوان و فعال تبدیل شده است. آمارها نشان میدهد بیش از ۶۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان با این بیماری درگیر هستند و افراد در دهههای ۳۰ و ۴۰ زندگی نیز به آن مبتلا میشوند؛ مواردی چون دوندههای ماراتن و چهرههای مشهور جهانی این روند را تأیید میکنند. آرتروز میتواند فعالیتهای ساده روزمره مانند راه رفتن و ورزش کردن را به چالشهایی دردناک بدل کند و بهخصوص برای جوانان که مسئولیتهای کاری و خانوادگی در اوج خود قرار دارد، میتواند تأثیرات مخربی بر سلامت روان و محدودیتهای شغلی بگذارد.
مکانیزم شکلگیری و تشخیص دیرهنگام چالش اصلی است. این بیماری زمانی رخ میدهد که غضروف صاف و لغزنده مفاصل که نقش ضربهگیر را دارد، تخریب میشود و سطوح استخوانی به هم ساییده میشوند. در ابتدا علائم بسیار خفیف، مانند درد ملایم پس از فعالیت یا خشکی کوتاهمدت هستند و به راحتی نادیده گرفته میشوند. بیماران اغلب زمانی مراجعه میکنند که آسیب مفصلی به مراحل پیشرفته رسیده است.
عوامل خطر کلیدی آرتروز
- چاقی: یکی از عوامل مهم خطر این بیماری مزمن است.
- آسیبهای قبلی مفاصل: ضربههای مکرر یا آسیبهای قدیمی.
- فشار مکانیکی تکرارشونده: فعالیتهای ورزشی سنگین یا مشاغل خاص.
- اختلالات متابولیک و التهاب مزمن: وضعیتهای داخلی بدن.
- افزایش سن: هرچند اکنون جوانان نیز در معرض خطرند.
روشهای درمانی رایج چه نقشی دارند؟
در حال حاضر، درمانهای موجود عمدتاً بر کنترل علائم مانند کاهش درد و بهبود حرکت متمرکز هستند، نه ترمیم غضروف آسیبدیده. این روشها شامل تمریندرمانی، مصرف مسکنها و تزریقهای درمانی مانند PRP (پلاسمای غنی از پلاکت) و اسید هیالورونیک است. در موارد پیشرفته، تعویض کامل مفصل تنها گزینه باقیمانده است.
“بیشتر شواهد مربوط به روشهای درمانی جدید مانند فاکتورهای رشدی از مطالعات حیوانی به دست آمده و هنوز بهطور روتین در درمان بالینی انسان به کار نمیروند.”
امید به تشخیص زودهنگام با فناوری
چالش اصلی در مدیریت آرتروز، تشخیص آن به اندازه کافی زود است. فناوریهای نوظهور تشخیصی، مانند استفاده از طیفسنجی مادون قرمز تبدیل فوریه، پتانسیل این را دارند که تغییرات ظریف شیمیایی در نمونههای خون (اثر انگشت طیفی) ناشی از التهاب و متابولیسم را شناسایی کنند. این شاخصهای زیستی بالقوه میتوانند امکان مداخلات هدفمند و تغییر سبک زندگی را پیش از وقوع آسیبهای برگشتناپذیر فراهم آورند.
“تشخیص زودهنگام این پتانسیل را دارد که درد را کاهش دهد، تحرک را حفظ کند و هزینههای مراقبت سلامت را بهطور چشمگیری پایین بیاورد.”
با تغییر تمرکز از درمانهای مرحلهٔ پایانی به تشخیص زودهنگام و پیشگیری، مسیر این بیماری میتواند متحول شود؛ این امر دههها درد و محدودیت را از زندگی میلیونها نفر در سراسر جهان کاهش خواهد داد.
