تأیید فرضیه ۱۴۳ ساله: گوش داخلی پرندگان قطبنمای طبیعی آنهاست
پژوهش جدید نشان میدهد کبوترها با استفاده از جریانهای الکتریکی در گوش داخلی خود میدان مغناطیسی زمین را حس میکنند. این فرضیه که در سال ۱۸۸۲ مطرح شده بود، پس از ۱۴۳ سال تأیید شد.
کشف قطبنمای درونی پرندگان پس از ۱۴۳ سال
پژوهشگران سرانجام یکی از بزرگترین معماهای زیستشناسی را حل کردند: چگونه پرندگان مهاجر مانند کبوترها مسیر خود را در سفرهای طولانی پیدا میکنند؟ بر اساس تحقیقات جدید، این پرندگان با استفاده از جریانهای الکتریکی بسیار ضعیف در گوش داخلی خود، میدان مغناطیسی زمین را حس میکنند و از آن بهعنوان قطبنمای طبیعی استفاده مینمایند.
- فرضیه اصلی در سال ۱۸۸۲ توسط کامی ویگیه، جانورشناس فرانسوی مطرح شده بود
- محققان دانشگاههای لوند و مونیخ با آزمایش روی ۲۷ کبوتر این نظریه را تأیید کردند
- فعالیت مغزی پرندگان در میدانهای مغناطیسی کنترلشده مورد تحلیل قرار گرفت
- سیگنالها از گوش داخلی به هسته دهلیزی، مزوپالیوم و هیپوکامپ ارسال میشوند
- سلولهای مویی مجراهای نیمدایرهای دارای کانالهای یونی حساس به ولتاژ هستند
اریک وارانت، عصبزیستشناس: «این پژوهش شواهدی برای یک شیوه جدید مغناطیسیابی ارائه میدهد»
دیوید کیز، سرپرست پژوهش: «کشف ما سازوکار سوم و قدرتمندی برای جهتیابی حیوانات معرفی میکند»
این کشف نه تنها فرضیه قدیمی ویگیه را پس از ۱۴۳ سال تأیید میکند، بلکه مسیر عصبی کامل جهتیابی مغناطیسی را برای اولین بار نشان میدهد. گام بعدی پژوهشگران درک چگونگی تبدیل این سیگنالهای الکتریکی به نقشههای جهتیابی کاربردی در مغز پرندگان خواهد بود.
