جزایر سه‌گانه ایرانی: پاسخ به ادعاهای بی‌اساس منطقه‌ای

ادعاهای بی‌پایه درباره جزایر ایرانی

طی روزهای گذشته، امارات متحده عربی و شورای همکاری خلیج‌فارس بار دیگر ادعاهای بی‌اساسی درباره مالکیت جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و بوموسی مطرح کرده‌اند. این ادعاها که سابقه‌ای طولانی دارد، فاقد هرگونه پشتوانه تاریخی و حقوق بین‌المللی است. نویسنده تأکید می‌کند که این ادعاها بیشتر یک روایت‌سازی سیاسی هستند تا یک مطالبه واقعی.

پیشینه تاریخی حاکمیت ایران

• جزایر سه‌گانه قرن‌ها بخشی از ایران بوده و در اسناد تاریخی ایران و جهان ثبت شده‌اند
• این جزایر پیش از شکل‌گیری ساختار سیاسی فعلی منطقه، تحت حاکمیت ایران اداره می‌شدند
• در نقشه‌های رسمی اروپایی نیز با عنوان «جزایر وابسته به ایران» مشخص شده‌اند

"بازگشت رسمی اعمال حاکمیت ایران بر این جزایر در سال ۱۹۷۱ روندی مذاکره‌شده و دارای اسناد معتبر بود."

ابعاد حقوقی و سیاسی

از منظر حقوق بین‌الملل، تکرار ادعاها نه حق ایجاد می‌کند و نه واقعیتی را تغییر می‌دهد. آنچه اهمیت دارد، ثبوت تاریخی حاکمیت و اعمال مداوم و موثر آن است که ایران طی دهه‌ها و قرن‌ها انجام داده است.

"این توافق عملا پیش از تولد کشور امروزی مدعی مالکیت این جزایر صورت گرفته است."

در سال‌های اخیر، این ادعاها با موضوعاتی مانند میدان گازی آرش نیز پیوند خورده که بیشتر جنبه سیاسی دارد تا حقوقی. ایران همواره آمادگی خود را برای گفت‌وگوهای فنی و حقوقی اعلام کرده اما در عین حال بر حفظ تمامیت ارضی تأکید دارد.

نویسنده نتیجه می‌گیرد که جزایر سه‌گانه برای ایران نماد حضور دیرپا در خلیج‌فارس هستند و هرگونه ادعای بی‌پایه نمی‌تواند واقعیت تاریخی و حقوقی حاکمیت ایران را تغییر دهد.