امام علی(ع) در توصیهای حکیمانه میفرمایند: «با بیماریات راه برو، مادامی که آن بیماری با تو راه میرود». این سخن اشاره به اهمیت همراهی با بیماری تا زمانی است که شرایط بحرانی نشده و بدن فرصت بازیابی طبیعی داشته باشد.
امیرالمؤمنین علی(ع) در نهج البلاغه فرمودهاند: «إِمْشِ بِدَائِکَ، مَا مَشَی بِک» که به معنای همراهی با بیماری تا زمانی است که با فرد راه میرود. این سبک زندگی حکیمانه بر اهمیت دادن فرصت به سیستم ایمنی بدن تأکید دارد.
«تا وقتی که بیماری تو را از پا در نیاورده، تحت تأثیر آن قرار نگیر» - ابن میثم بحرانی «هیچ دارویی نیست مگر این که دردی را تحریک میکند» - امام کاظم(ع)
این آموزهها نشان میدهد که تعادل بین درمان طبیعی و پزشکی زمانی ضروری است که بدن خود نتواند با بیماری مقابله کند.
خبرگزاری مهر
