انتقاد روزنامه اطلاعات از همراهی چین با ادعاهای امارات درباره جزایر سهگانه ایران
تکرار مواضع در بیانیههای مشترک چین و امارات درباره جزایر ایرانی ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، پرسشبرانگیز است. روزنامه اطلاعات تأکید میکند که ایران در حاکمیت تاریخی خود تردیدی ندارد و این همراهی با منطق شراکت تمدنی ناهمخوان است.
انتقاد از همراهی چین با ادعاهای امارات
روزنامه اطلاعات در تحلیلی عمیق به انتقاد از تکرار برخی مواضع در بیانیههای مشترک چین و امارات متحده عربی درباره جزایر ایرانی ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک پرداخته است. این مواضع از دیدگاه ایرانی پرسشبرانگیز و نگرانکننده ارزیابی میشود، نه به این دلیل که ایران در حاکمیت تاریخی و حقوقی خود تردیدی دارد، بلکه به این علت که همراهی یک تمدن کهن مانند چین با ادعاهای سیاسی و غیرحقوقی دولتی با عمری کمتر از شش دهه، با منطق شراکت تمدنی همخوانی ندارد.
ایران به عنوان کشوری با پیشینهای بیش از هفت هزار ساله در دولتسازی و مرزبانی، اساساً «اختلافی» بر سر این جزایر نمیبیند که موضوع مذاکره یا داوری باشد. این موضع ریشهدار، حقوقی و مبتنی بر تداوم تاریخی حاکمیت سرزمینی است. نادیده گرفتن این واقعیت، پیامهایی را منتشر میکند که با عمق روابط تهران و پکن سازگار نیست.
- چین بهعنوان کشوری که خود حساسیتهای تاریخی و سرزمینی عمیقی دارد (مانند مسئله تایوان)، باید پیامدهای چنین اقدامات دیپلماتیکی را بهتر درک کند.
- ساختن یک «تمدن نوین» نیازمند شرکایی ریشهدار، قابل اتکا و با ثبات تاریخی است که ایران یکی از این ظرفیتها محسوب میشود.
- شراکت تمدنی بر اعتماد، حافظه تاریخی و درک متقابل از خطوط قرمز بنیادین استوار است، نه ملاحظات مقطعی.
- تمدنهای کهن مسئولیت دارند آینده مشترک نسلها را در نظر بگیرند و بازی با تاریخ به هیچکس سود نمیرساند.
- هرگونه کوتاهی در recognizing حساسیتهای متقابل، هزینهای است که تاریخ آن را ثبت میکند.
“تمدنها وقتی با هم سخن میگویند، میدانند که تاریخ را نمیتوان نادیده گرفت — و دوستان تاریخی را نباید در بزنگاهها از دست داد.”
“آینده تمدنها نیازمند همکاری آگاهانه و احترام متقابل است؛ امضای بیانیههایی که از اصول حقوقی و تاریخی غافلاند، به اعتبار همه طرفین آسیب میزند.”
این تحلیل نتیجه میگیرد که برای شکلدهی به آیندهای عادلانهتر، ایران و چین ناگزیرند حساسیتهای یکدیگر را به رسمیت بشناسند. از دست دادن چنین شراکتی در بزنگاههای تاریخی به سود هیچیک از طرفین نخواهد بود و قضاوت تاریخ در این موارد بیتعارف است.
