سانسور نه مبنای دینی دارد نه مبنای علمی
رامین حیدریفاروقی، مستندساز و کارگردان، در مصاحبه با کافه خبر خبرآنلاین درباره مواجهه با محدودیتهای سانسور و تلاش برای حفظ صداقت و استقلال هنری در آثارش صحبت کرد.
سانسور در سینمای ایران: محصول ترس یا ضرورت؟
رامین حیدریفاروقی، کارگردان و مستندساز ایرانی، در گفتوگو با کافه خبر خبرآنلاین به بررسی ماهیت سانسور و تأثیر آن بر تولیدات هنری پرداخت. او با اشاره به تجربیات شخصیاش در مواجهه با ممیزی، سانسور را فاقد مبانی معتبر دینی و فرهنگی دانست و آن را محصول ترس و هراس توصیف کرد.
تجربه عملی از ممیزی
- حیدریفاروقی نمونهای از ممیزی یک اثر مستند را شرح داد که در آن به دلیل نشان دادن تصویری از یک زن مسن هندی در نمای لانگشات تاجمحل، با اعتراض ممیزان مواجه شد
- ممیزان ادعا کرده بودند که حجاب رعایت نشده است، در حالی که این بخش بسیار کوچک و در میان جمعیتی بزرگ بود
- او با تعجب پرسید: “تو چطور در این تصویر گشتی و آن را پیدا کردی؟ تو پیدا کردی چون شغلت گشتن و پیدا کردن اینجور چیزهاست”
سانسور به عنوان محصول ترس
“آنکه میترساند، لاجرم ترسیده است.”
حیدریفاروقی تأکید کرد که سانسور ریشه در ترس دارد. به گفته او، وقتی ترس تبدیل به هراس مستمر شود، به فرهنگ و هنر آسیب میزند. او معتقد است سانسور نه تنها مبنای دینی و علمی ندارد، بلکه ساختگی است و مانع خلاقیت هنرمندان میشود.
تأثیر بر استقلال هنری
- هنرمند برای حفظ اثرش مجبور به پنهانکاری و توجیههای مختلف میشود
- صداقت هنری قربانی محدودیتهای بیپایه میشود
- در نهایت، شرایط بهجایی میرسد که “از دست همه خارج شده است”
این مصاحبه نشان میدهد که سانسور در سینمای ایران همچنان به عنوان چالشی اساسی برای هنرمندان مستقل باقی مانده است.
