ادعای جنجالی چهره نزدیک به جلیلی درباره طرح آمریکایی‌ها بر نخبگان سیاسی ایران

ادعاهای فواد ایزدی درباره طراحی آمریکا بر نخبگان سیاسی ایران

فواد ایزدی، کارشناس ارشد مسائل آمریکا و چهره‌ای نزدیک به سعید جلیلی، ادعای جنجالی و مهمی را در خصوص رویکرد ایالات متحده آمریکا نسبت به برخی نخبگان سیاسی ایران مطرح کرده است. بر اساس اظهارات وی، آمریکایی‌ها نه تنها بر روی ساختارهای رسمی، بلکه مستقیماً بر روی افراد خاصی در سطوح تصمیم‌گیری و تأثیرگذاری ایران، چه در داخل دولت و چه در خارج از آن، «طرح» یا نقشه‌ای دارند. محور اصلی این طراحی‌ها، به نظر می‌رسد، افرادی هستند که در مواجهه با موضوع مذاکره با آمریکا، دچار تردید و واهمه می‌شوند و موضعی غیرمنسجم یا عقب‌نشینی‌کننده اتخاذ می‌کنند. این ادعا نشان‌دهنده یک نگرانی عمیق در بخش‌هایی از فضای سیاسی ایران درباره نفوذ و تأثیرگذاری خارجی بر تصمیمات داخلی است.

ایزدی معتقد است که این اشخاص، که او آن‌ها را به دلیل واکنش‌هایشان به کلمه “مذاکره” توصیف می‌کند، از مبانی اصلی نظام فاصله دارند و این فاصله موجب شده است تا هدف طراحی‌های خارجی قرار گیرند. این رویکرد، مؤید این دیدگاه است که جنگ اطلاعاتی و عملیات نفوذ در مورد ایران تنها محدود به مسائل نظامی یا اقتصادی نیست، بلکه مستقیماً متوجه بدنه تصمیم‌سازان سیاسی است.

تمرکز آمریکا بر افراد تردیدکننده

نکته کلیدی در اظهارات ایزدی، تمرکز بر گروه خاصی از نخبگان است؛ کسانی که به جای اتکا به قدرت ملی، تمایل غیرمنطقی به تعامل مستقیم با واشنگتن دارند یا حداقل در برابر آن موضعی نرم نشان می‌دهند. جامعه هدف این طرح‌های آمریکایی، افرادی هستند که سابقه یا تمایلات آشکاری در زمینه مصالحه بدون در نظر گرفتن شروط اساسی مقاومت دارند. این عملیات‌ها، فراتر از لابی‌گری‌های مرسوم، می‌تواند شامل تلاش برای هدایت فکری، ایجاد شکاف‌های سیاسی، یا حتی آماده‌سازی افراد برای ایفای نقش در سناریوهای آینده باشد.

ابعاد طراحی‌های خارجی در ایران

این نوع مطرح کردن موضوع، ضرورت بازبینی دقیق در ساختارهای امنیتی و سیاسی کشور برای شناسایی نقاط آسیب‌پذیر را برجسته می‌سازد. وقتی صحبت از “طراحی بر روی نخبگان” می‌شود، این امر تهدیدی علیه حاکمیت ملی تلقی شده و نیازمند پاسخی هوشمندانه در سطح سیاست‌گذاری کلان است.

• شناسایی دقیق نخبگان سیاسی در بطن دولت و خارج از آن، که مستعد تأثیرپذیری از سمت خارجی هستند.
• لزوم تقویت گفتمان مقاومت در برابر وسوسه‌های مذاکراتی که با منافع ملی همسو نیستند.
• توجه به ابعاد روانی و شناختی تأثیرگذاری خارجی بر تصمیم‌گیرندگان اصلی.
• تأکید بر این نکته که هرگونه تردید در برابر قدرت‌های سلطه‌گر، فرصتی برای طراحی‌های جدید فراهم می‌آورد.
• ضرورت هوشیاری در برابر افرادی که با شنیدن کلمه مذاکره دچار تزلزل موضع می‌شوند.

"آمریکایی‌ها بر روی برخی نخبگان سیاسی ایران؛ افرادی که چه داخل دولت هستند و چه خارج از آن و با شنیدن کلمه مذاکره دست‌پایشان می‌لرزد و کلا از موضوع دور هستند، هم طراحی دارند."

این اظهارات به وضوح نشان می‌دهد که فضای سیاسی ایران همچنان کانون توجه و عملیات‌های نفوذ قدرت‌های بین‌المللی، به ویژه ایالات متحده، باقی مانده است و چالش اصلی، مقابله با نفوذ نرم بر روی افراد کلیدی است. بررسی این ادعاها می‌تواند به درک بهتری از شکاف‌های استراتژیک در فضای تصمیم‌گیری کشور منجر شود.