بررسی وراثتپذیری اهمالکاری و نقش ژنتیک در آن
تحقیقات جدید نشان میدهد که ۴۷ درصد وراثتپذیری اهمالکاری به تغییرات در مدار پاداش مغز مربوط است و این عادت اغلب در خانوادهها تکرار میشود.
بررسی وراثتپذیری اهمالکاری
اهمالکاری یا تعویق انداختن کارها اغلب به اشتباه با تنبلی و ضعف اراده ارتباط داده میشود، که نتیجه آن سرزنش کردن خود در هنگام به تعویق انداختن وظایف است. با این حال، تحقیقات جدید نشان میدهد که اهمالکاری میتواند ریشههای قویتری داشته باشد و صرفاً یک ضعف شخصیتی نیست، بلکه یک سیگنال مغزی است که نشان میدهد عملکرد در آن لحظه به درستی پیش نمیرود. یک مطالعه منتشر شده در ژانویه ۲۰۲۶ در مجله NeuroImage: Clinical، دادههای اسکنهای MRI و نظرسنجیهای مربوط به ۷۱ جفت دوقلو در طول هشت سال را تحلیل کرد.
نتایج این تحقیق، که رهبری آن توسط محققانی در چین انجام شد، نشان داد که تقریباً ۴۷ درصد وراثتپذیری برای اهمالکاری به تغییراتی در مدار پاداش مغز مرتبط است. این یافته توضیح میدهد که چرا تمایل به اهمالکاری اغلب در بسترهای خانوادگی دیده میشود. به طور مشخص، این مطالعه اختلالاتی در مسیرهای انتقالدهندههای عصبی دوپامین و سروتونین، به ویژه در اتصال ناحیه تگمنتال شکمی به جسم مخطط، را به عنوان عوامل ژنتیکی کلیدی کاهش انگیزه کار معرفی میکند.
مقابله با تمایلات ارثی اهمالکاری
اگرچه ژنتیک نزدیک به نیمی از تفاوتهای فردی در اهمالکاری را توضیح میدهد، جنبههای محیطی و رفتاری نقش مهمی در مدیریت این تمایلات دارند. متخصصان علوم اعصاب توصیه میکنند که به جای سرزنش خود، باید کنجکاو بود و به سیگنال مغز گوش داد. دکتر آن-لور لو کانف، متخصص علوم اعصاب، تأکید میکند که اهمالکاری بار عاطفی زیادی به همراه دارد و نباید مایه شرمساری باشد؛ بلکه باید ریشههای آن را بررسی کرد. استراتژیهای رفتاری مانند تقسیم وظایف بزرگ به مراحل کوچک یک تا پنج دقیقهای و استفاده از روشهایی مانند تایمرها میتوانند به طور مؤثری با این گرایشهای ارثی مقابله کنند و انگیزه را بازیابی نمایند.
دکتر آن-لور لو کانف بیان میکند: “در واقع فقط یک سیگنال از مغز شماست که در حال حاضر چیزی درست کار نمیکند. به جای نادیده گرفتن این سیگنال، به جای تلاش برای پیش رفتن و سرزنش خود در این فرآیند، گوش دادن به آن سیگنال چه حسی خواهد داشت؟”
اهمالکاری باید به عنوان یک نیاز مغزی برای تنظیم مجدد در نظر گرفته شود نه یک نقص اخلاقی. درک نقش ژنتیک در کنار به کارگیری تکنیکهای عملی مدیریت رفتار میتواند کلید غلبه بر این عادت باشد.
- میزان وراثتپذیری: ۴۷ درصد از تفاوتها در میل به تعویق انداختن کارها میتواند به عوامل ژنتیکی نسبت داده شود.
- مسیرهای مغزی: اختلال در مسیرهای دوپامین و سروتونین در مدارهای پاداش مغز دخیل هستند.
- رویکرد رفتاری: تقسیم وظایف به گامهای کوچک بسیار مؤثر است.
- نگرش: باید به جای سرزنش، نسبت به دلایل اهمالکاری کنجکاو بود.
- تایمرها: استفاده از ابزارهای زمانبندی میتواند به شروع کار کمک کند.
به گفته متخصصان، گوش دادن به سیگنال مغز که نشاندهنده اشکال در مسیر پاداش است، رویکردی سازندهتر از سرزنش کردن خود خواهد بود.
در نتیجه، در حالی که پایه و اساس آمادگی ما برای اهمالکاری قابل توارث است، با اتخاذ استراتژیهای صحیح رفتاری و تغییر دیدگاهمان نسبت به این رفتار، میتوان از سلطه آن بر عملکرد روزانه جلوگیری کرد و بهرهوری را بهبود بخشید.
