چرا نباید به دنبال درمان در گناه باشیم؟
بر اساس احادیث، در امور حرام مانند شرابخواری شفایی وجود ندارد و تسکین موقت درد، تنها فریب شیطان است. راه درست، پرهیز از گناه و توسل به خداوند برای شفاست.
آیا شفا در گناه یافت میشود؟
این متن به بررسی این باور غلط میپردازد که میتوان شفای جسمانی را در ارتکاب گناهان و امور حرام جستجو کرد. روایات متعددی از پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع) تأکید دارند که در امور حرام، هیچگونه شفایی قرار داده نشده است. حتی اگر اعمالی مانند نوشیدن شراب در ظاهر باعث تسکین درد شوند، این اثر صرفاً فریب شیطان است تا فرد را به ورطه گناه عمیقتر بکشاند. سلامت واقعی و شفای حقیقی تنها با پرهیز از حرام و توسل خالصانه به خداوند متعال حاصل میشود.
تأکید احادیث بر حرمت شفا در گناه
چندین حدیث مهم این حقیقت را روشن میسازند:
- پیامبر گرامی اسلام فرمودهاند: «در چیزهای حرام، هیچ شفائی نیست» و تأکید کردهاند که شفا در محرمات قرار نیافته است.
- امام صادق (ع) در پاسخ به پرسشی درباره اثر دارویی شراب، بیان فرمودند که خداوند متعال در چیزی که حرام کرده، دوا و شفا قرار نداده است.
داستان عبرتآموز ابن ابی یعفور
روایت مشهوری از ابن ابی یعفور ذکر شده است که به بیماریای مبتلا بود و برای تسکین درد، قدری نبیذ (شراب انگور) مینوشید. امام صادق (ع) به او هشدار دادند که این کار حرام است و از شیطان است. زمانی که ابن ابی یعفور به کوفه بازگشت و دردش شدید شد، علیرغم اصرار بستگان، از نوشیدن نبیذ خودداری ورزید. پس از چند روز سختی، درد او برطرف شد و تا پایان عمر دیگر به آن مرض مبتلا نشد. این واقعه شاهدی بر این مدعاست که اجتناب از گناه، حتی در شرایط سخت، منجر به شفای حقیقی میشود.
«به درستی که حرام است و جز این نیست که از شیطان است و می خواهد تو را به حرام بیندازد.»
نتایج و راهکار مقابله
نتیجهگیری اصلی مبتنی بر این آموزهها آن است که مؤمنان نباید فریب نفس اماره و وسوسههای شیطانی را بخورند و نباید به بهانههای واهی مانند تسکین موقت درد، به نوشیدنیهای حرام یا هر امر حرامی روی آورند. در مواجهه با هرگونه بیماری، وظیفه ما رجوع به راههای مشروع و معقول مداوا و طلب شفا از خداوند است.
«ما باید در صورت مبتلا شدن به هر نوع مرضی، از راههای مشروع و معقول به مداوای خود بپردازیم و از خدا طلب شفاء کنیم.»
اجتناب کامل از محرمات نه تنها جنبه معنوی دارد، بلکه مسیر سلامتی حقیقی را برای فرد هموار میسازد، همانطور که در داستان ابن ابی یعفور مشهود بود؛ با ترک حرام، درد او برطرف شد و بیماریاش بازنگشت.
