برترین آثار هنری به نمایش درآمده در سال ۲۰۲۵ از نگاه منتقدان

مروری بر برجسته‌ترین آثار هنری سال ۲۰۲۵

بر اساس گزارش خبرنگاران هنری در جهان غرب، سال ۲۰۲۵ شاهد نمایش آثار هنری تأثیرگذار و گوناگونی در گالری‌ها، موزه‌ها و دوسالانه‌های مختلف بود. این آثار، مرزهای هنری و فرهنگی را به چالش کشیده‌اند و مفاهیم عمیقی چون هویت، طبیعت، تاریخ استعمار و فناوری‌های آینده را مورد کاوش قرار داده‌اند. یکی از آثار مورد توجه، نصب عظیم «شرق–غرب / غرب–شرق» اثر ریچارد سرا بود که با چهار صفحه‌ی فولادی عظیم، نمادی از عظمت و مقیاس انسانی در برابر طبیعت بیابان قطر بود. این سازه عظیم بیننده را وادار به درک مجدد مقیاس خود می‌کرد.

در حوزه‌ی نقاشی، مجموعه آثار اِما فرر با عنوان «شرّ را به دشتش بازخواهی گرداند»، تأملاتی بر رابطه‌ی انسان و طبیعت با لحنی آمیخته از زیبایی و تهدید پنهان ارائه داد. صحنه‌ی اندوه‌بار قورباغه‌ی قربانی در آثار او، معنایی تازه به «طبیعت بی‌جان» بخشید. همزمان، کری جیمز مارشال با مجموعه‌ی «آفریقا از نو»، به‌ویژه پرتره‌های «ملکه‌های سفید آفریقا: روث» و «ملکه‌های سفید آفریقا: کولت»، روایت‌های مسلط استعماری را به چالش کشید و پیچیدگی‌های هویت و تعلق را در پس‌زمینه‌ی تاریخ هنر بازتعریف کرد. این آثار با رویکردی سنجیده، تاریخ را از نو می‌سازند.

آثار سایا وولفالک، به ویژه چیدمان «کایمِرا»، با کلاژها و ویدئوآرت‌های مسحورکننده‌اش، جهانی خیالین از «همدلان» (گونه‌ای گیاه-انسان) را بر اساس اسطوره‌شناسی، فمینیسم و علمی-تخیلی معرفی کرد. این آثار کاوشی عمیق در ساختارهای اجتماعی آینده و نمایش مردم‌نگارانه تمدن‌های خیالی بود.

• مایکل هایزر با اثر زمین‌هنر عظیم خود به نام «سیتی» در نوادای آمریکا، ترکیبی از جاه‌طلبی، مقیاس و ظرافت را در یک نقشه‌ی انتزاعی فلسفی به نمایش گذاشت.
• جردن ولفسون با تجربه‌ی واقعیت مجازی «اتاق کوچک»، مرزهای آگاهی و بدن را از طریق تعامل ناراحت‌کننده‌ی اسکن سه‌بعدی و تبادل بدن مورد پرسش قرار داد.
• وین تیبود با نقاشی‌های کیک‌های دهه ۱۹۶۰ خود در نمایشگاه «طبیعت بی‌جان آمریکایی»، وفور فرهنگی و مصرف‌گرایی آن دوره را به شکلی ظریف به تصویر کشید.
• مارک فینگرهات با اثر «سواری»، لحنی مثبت و بازیگوش با ظرافت دیجیتالی ارائه داد که در میان آثار معاصر کمتر دیده می‌شود.
• والتر د ماریا و اثر جاودانه‌اش «میدان رعد و برق» در نیومکزیکو، بر اهمیت نور، زمان و تجربه‌ی تحول‌آفرین عظمت زمین تأکید داشت.
• مکس هوپر اشنایدر با نصب خیره‌کننده‌ی «لاشخور»، حواس مخاطب را با نئون‌ها، گیاهان و عناصر عجیب در فضایی ۷۵,۰۰۰ فوت مربعی شوکه کرد.

«نور و زمان شاید به اندازه‌ی هر چیز دیگری در این اثر حیاتی‌اند.» (درباره‌ی اثر د ماریا)

«این قورباغه‌ی خاموش او حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد.» (درباره‌ی اثر فرر)

به طور کلی، نمایشگاه‌های هنری سال ۲۰۲۵ ترکیبی از عظمت زمین‌محور، تجربه‌های دیجیتالی ناراحت‌کننده و بازبینی‌های پیچیده‌ای بر تاریخ نژاد و هویت ارائه دادند که نشان‌دهنده گستردگی و عمق تفکر هنری معاصر بود.