تحلیل اقدام حسین شریعتمداری در مذاکرات و لزوم حفظ آمادگی نظامی
تحلیل مواضع حسین شریعتمداری درباره مذاکرات مسقط، تأکید بر خروج مسائل موشکی و منطقهای از دستور کار آمریکا و ضرورت حفظ آمادگی نظامی ایران.
تحلیل مواضع شریعتمداری در مذاکرات ایران و آمریکا
مذاکرات اخیر در مسقط نتایجی را به همراه داشته که نشان میدهد آمریکا، با وجود تهدیدها و لحن تهاجمی، در نهایت مجبور به پذیرش چارچوب پیشنهادی ایران مبنی بر تمرکز صرف بر موضوع هستهای شده است. این موضعگیری ایران، که با قدرت و عزت صورت گرفته، عقبنشینی آمریکا از طرح مباحث موشکی و منطقهای را به همراه داشته است. روزنامههایی نظیر هاآرتص نیز تأیید کردهاند که موضوعات فراتر از برنامه هستهای از دستور کار مذاکرات خارج شدهاند، زیرا ایران این مسائل را خط قرمز خود میداند.
تیم مذاکره کننده باید بداند که بزرگترین پشتوانه آنها نه فقط توان دیپلماتیک بلکه توان نظامی و اراده ملی است. موشکهایی که موجب لرزه بر اندام ناوهای آمریکایی شده و ملتی که فتنههای منطقهای را سرکوب کرده است، ضامن این موفقیتها هستند. این مسئله اهمیت دارد زیرا آمریکا ذاتاً قابل اعتماد نبوده و نیست و این ماهیت تغییرناپذیر است.
لزوم حفظ آمادگی برای دیپلماسی موثر
در حالی که دیپلماسی برای رفع تحریمها باید با جدیت دنبال شود، نکته اساسی که از سوی تحلیلگرانی مانند حسین شریعتمداری مورد تأکید قرار گرفته، حفظ اصل دفاعی است. این رویکرد بدان معناست که همراه با پیشبرد مذاکرات، باید همچنان «انگشتها روی ماشه» باقی بماند. این موضعگیری بازدارنده، یک پیام روشن به دشمن میفرستد که هرگونه اشتباه یا اقدام خصمانه، میتواند به معنای پایان حضور نظامی و سیاسی آنها در منطقه باشد.
- مذاکرات مسقط منجر به عقبنشینی آمریکا از طرح مسائل منطقهای و موشکی شد.
- موضعگیری ایران بر اساس خطوط قرمز صریح اعلام شده بود.
- پشتوانه مذاکرات، توان موشکی و مقاومت ملت ایران است.
- اعتماد به آمریکا به دلیل سوابق تاریخی غیرممکن است.
- حفظ آمادگی نظامی همزمان با دیپلماسی یک اصل حیاتی است.
«تیم مذاکرهکننده باید بداند که پشتوانه آنها، موشکهایی است که لرزه بر اندام ناوهای آمریکایی انداخته و ملتی است که فتنههای آمریکایی- صهیونی را زیر پا له کرده است.»
«آمریکا هرگز قابل اعتماد نبوده و نخواهد بود؛ لذا ضمن پیشبرد دیپلماسی برای رفع تحریمها، باید همچنان «انگشتها روی ماشه» بماند.»
در مجموع، آنچه از تحولات اخیر استنباط میشود، این است که پیششرطهای قدرت ملی در دیپلماسی ایران نقشی کلیدی ایفا کرده است. تداوم مسیر عزتمندانه مستلزم آن است که ضمن استفاده از فرصتهای دیپلماتیک برای رفع فشارهای اقتصادی، قدرت بازدارندگی نظامی همچنان در بالاترین سطح خود حفظ شود تا منافع ملی تضمین گردد.
