پیشبینی فیاض زاهد: انجماد غنیسازی و تحویل اورانیوم توسط ایران
فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاحطلب، پیشبینی کرد که ایران اورانیوم را تحویل داده و غنیسازی را برای مدت طولانی فریز کند تا در ازای آن تضمینهای امنیتی از آمریکا بگیرد.
تحولات احتمالی در مذاکرات هستهای ایران و آمریکا
فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاحطلب، تحلیلی از مسیر احتمالی مذاکرات ایران و آمریکا ارائه داده است که بر اساس آن، جمهوری اسلامی ایران ممکن است امتیازات قابل توجهی در زمینه هستهای بدهد تا در مقابل، تضمینهای امنیتی لازم را از سوی ایالات متحده دریافت کند. زاهد معتقد است زمان برای لفاظیهای سیاسی و سخنرانیهای عمومی به پایان رسیده و زمان گفتگوهای «روی زمین» فرا رسیده است، چرا که ادامه وضعیت فعلی برای کشور و مردم قابل تحمل نیست. او پیشبینی میکند که ایران «هم این اورانیوم را تحویل خواهد داد و هم غنیسازی را برای مدتی طولانی فریز خواهد کرد.» این اقدام، به عقیده او، تنها در صورتی منطقی است که در ازای آن منافع حیاتی تأمین شود. پروژهی هستهای که هزینههای زیادی به همراه داشته و زاهد آن را ملی نمیداند، اکنون باید تبدیل به اهرمی برای کسب امتیازات شود.
محدودیتهای قابل بحث و خطوط قرمز
زاهد تأکید دارد که در حوزه موشکی، ایران انعطافپذیری چندانی ندارد و ایرانیان نمیتوانند بر سر برد موشکهای ۴۰۰ یا ۵۰۰ کیلومتر مذاکره کنند. با این حال، او پیشنهاد توافق بر سر محدودیتهای خاصی را مطرح میکند، مانند عدم افزایش برد موشکها در آینده یا حفظ سطح تولید موشکها در چارچوب مشخص. این موضع نشاندهنده تمایز قائل شدن بین موضوعات هستهای و دفاعی است. مهمترین دستاوردی که ایران باید از مذاکرات کسب کند، اخذ تضمین امنیتی علیه حمله نظامی از سوی آمریکا است و همچنین ارائه تضمین مبنی بر عدم حمله به اسرائیل، که بخشی از معامله بزرگ احتمالی خواهد بود. او همچنین به وعده آقای پزشکیان برای رفع تحریمها اشاره میکند که باید در مذاکرات دنبال شود.
- توافق هستهای: تحویل اورانیوم و انجماد بلندمدت غنیسازی به عنوان محور اصلی امتیازات ایران.
- تضمینهای امنیتی: هدف اصلی ایران باید دریافت تضمین عدم حمله نظامی مستقیم از سوی آمریکا باشد.
- مسئله موشکی: خط قرمز مذاکره بر سر برد موشکها، اگرچه محدودیتهایی در افزایش یا سطح تولید قابل مذاکره است.
- روابط بینالملل: تمرکز بر گسترش مناسبات با جامعه بینالملل و تسهیل طرحهایی مانند طرح آبراهام.
«باید روی زمین حرف بزنیم، دیگر پشت نماز جمعه و تریبون و این مسئله گذشته است. نه ما توان ادامه این وضعیت را نداریم و نه مردم دیگر تحمل می کنند.»
«جز موشکی، که آن هم در پروتکلهای خاصی میشود دربارهاش گفتگو کرد، مثلاً ایران میتواند بپذیرد که من بعد، در واقع برد موشکهایش را افزایش ندهد... اما اصلا هیچ ایرانی نمی تواند سر برد ۴۰۰ کیلومتر یا ۵۰۰ کیلومتر مذاکره کند.»
در نهایت، زاهد معتقد است که کشورها و بازیگران منطقهای (اروپاییها، عربها، ترکها و عراقیها) خواهان جنگ نیستند و ایران باید از این امتیاز استفاده کند تا حداکثر امتیازات را بگیرد. او با اشاره به تاریخی مانند عهدنامه ترکمانچای، بیان میکند که گاهی پذیرش تعهدات الزامآور و کوتاه آمدن از شعارها، برای حفظ تمامیت ارضی و جلوگیری از تنشهایی که منجر به جنگ داخلی و تجزیه شود، یک تصمیم درست است.
