مقایسه بمبافکن «بی ۲» با هواپیمای بال پرنده آلمانی هورتن Ho 229
بررسی شباهتهای طراحی بین بمبافکن رادارگریز آمریکایی B-2 Spirit و هواپیمای بال پرنده آلمانی Ho 229 که توسط برادران هورتن در دوره جنگ جهانی دوم طراحی شد.
شباهت حیرتانگیز B-2 و بال پرنده هورتن
تاریخ نظامی مملو از داستانهای نوآوری است که گاهی از دورانهای سخت و پرفشار سرچشمه میگیرند. یکی از نمادینترین نمونهها، هواپیمای بال پرنده آلمانی Ho 229 است که توسط برادران والتر و رایمار هورتن طراحی شد. در سال ۱۹۴۳، نیروی هوایی آلمان (لوفتوافه) نیازمند یک هواپیمای جت با مشخصات فنی بسیار پیشرفته بود: سرعتی در حدود ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت، بردی معادل ۱۰۰۰ کیلومتر و توانایی حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب. این چالش منجر به خلق ساختاری شد که دههها بعد، در قالب بمبافکن رادارگریز B-2 Spirit نیروی هوایی ایالات متحده، احیا شد. شباهتهای ظاهری و اصولی بین این دو هواپیما همواره موضوع بحث و تحلیل بوده است.
ویژگیهای کلیدی طراحی Ho 229
طراحی Ho 229 یک شاهکار آیرودینامیکی برای زمان خود محسوب میشد. این هواپیما یک بال پرنده خالص بود، به این معنی که فاقد بدنه سنتی و دم عمودی مجزا بود. این ساختار دو مزیت اصلی داشت: کاهش چشمگیر نیروی پسا (Drag) و بهبود کارایی پروازی. برای تأمین نیروی مورد نیاز، از دو موتور جت Junkers Jumo 004 استفاده شد که پیش از این در جنگنده Me 262 به کار رفته بودند. به دلیل کمبود شدید فلزات استراتژیک در اواخر جنگ، بخشهای عمدهای از بدنه این هواپیما از موادی سبکتر مانند چوب و رزین ساخته شد. شایعاتی نیز درباره استفاده از پوششهای جاذب رادار بر روی این بال پرنده وجود دارد، اگرچه مدارک قاطعانه برای اثبات آن کم است.
- طراحی یکپارچه بال و بدنه، ظاهری بسیار مدرن و دور از زمان خود به آن بخشید.
- استفاده از موتورهای جت، سرعت آن را فراتر از هواپیماهای پروانهای همدوره قرار میداد.
- نمونههای اولیه در سال ۱۹۴۴ آزمایش شدند و سرعتهایی نزدیک به ۹۷۰ کیلومتر بر ساعت را ثبت کردند.
- ساختار بال پرنده، یکی از نقاط قوت اصلی در کاهش سطح مقطع راداری بالقوه محسوب میشد.
- مشکلات فنی نظیر ناپایداری در پرواز و نارسایی سیستمهای کنترلی از موانع اساسی تولید انبوه بودند.
سرنوشت و میراث Ho 229
پروژه Ho 229 به دلیل ورود دیرهنگام به فاز تولید، فروپاشی زیرساختهای صنعتی آلمان نازی و بمبارانهای مداوم متفقین، هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید. تنها چند نمونه اولیه ساخته شد. پس از پایان جنگ، یکی از نمونههای کامل این هواپیما به دست نیروهای آمریکایی افتاد و به ایالات متحده منتقل شد تا مورد بررسی قرار گیرد. در دهههای بعد، شباهتهای بنیادی بین این طرح آلمانی و نسل جدید بمبافکنهای رادارگریز آمریکایی، به ویژه B-2 Spirit، نمایان شد که قویاً نشاندهنده تأثیرپذیری طراحیهای پیشرفته غربی از این مفهوم آلمانی است.
“طراحی Ho 229 نمایانگر نبوغی بود که اگرچه در بستر جنگ متولد شد، اما مفاهیمی را مطرح کرد که دههها بعد در قلب استراتژیهای هوایی مدرن قرار گرفتند.”
این هواپیما نمونهای بارز از پروژههای تکنولوژیک جنگ جهانی دوم است که پتانسیل تغییر مسیر تاریخ را داشتند، اما به دلیل شرایط جنگی، تنها به صورت بالقوه باقی ماندند و الهامبخش نسلهای بعدی مهندسی نظامی شدند.
