نقد فیلم «قایقسواری در تهران»: عاشقانهای کمدی و شریف برای خانوادهها
نقد فیلم «قایقسواری در تهران» ساخته رسول صدرعاملی و نویسندگی پیمان قاسمخانی که در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد؛ فیلمی کمدی با نگاهی انسانی و بدون شوخیهای سخیف.
«قایقسواری در تهران»؛ کمدی شریف سینمای ایران
فیلم «قایقسواری در تهران» به کارگردانی رسول صدرعاملی و فیلمنامه پیمان قاسمخانی، اثری است که با حضور بازیگرانی چون امین حیایی، سحر دولتشاهی و پیمان قاسمخانی در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. این فیلم در تلاش است تا مخاطب را به یک عاشقانه ساده، قابل لمس و انسانی دعوت کند، بدون آنکه به دام ادا و اطوار روشنفکرانه یا شوخیهای سخیف بیفتد. هدف اصلی فیلم صرفاً سرگرمسازی مخاطب است و در این زمینه موفق عمل میکند؛ اثری که میتوان با خیال راحت در کنار خانواده تماشا کرد و فارغ از فشار روزمره بود، چرا که فاقد صحنههای نامناسب رایج در برخی کمدیهای اخیر سینمای ایران است.
نقطه قوت اصلی این اثر، طنز شریف آن است که متکی بر موقعیتها و دیالوگهای هوشمندانه است نه لودگی. داستان اصلی یک عاشقانه ساده است، اما نه به معنای سطحی؛ روایت زمینی و شخصیتها کاملاً قابل همذاتپنداری هستند. یکی از ویژگیهای بسیار قابل تقدیر فیلم، نمایش نگاه برابر به زن و مرد است. سحر دولتشاهی در نقش هدیه، یک زن مستقل، قوی و سالم را به تصویر میکشد که بر خلاف کلیشههای رایج، صرفاً قربانی منفعل نیست، بلکه پیشبرنده است و تصمیم میگیرد. فیلم رابطه زن و مرد را بدون بالا بردن یکی به نفع دیگری نشان میدهد.
مسائل اجتماعی مطرحشده در فیلم
فیلم «قایقسواری در تهران» در کنار روایت عاشقانه، به چند مسئله اجتماعی مهم نیز اشاره دارد. این مسائل شامل: ازدواجهای نامتناسب و اختلاف سنی زیاد، تأکید بر همسطح بودن زوجین از نظر فکری و سنی، بحث تعهد و مسئولیتپذیری در روابط، ناامیدی جوانان از آینده و مهاجرت آنها، و اشاره به سیستم اداری فرسوده که کارها بدون «آشنا» پیش نمیرود، میشود. به عنوان مثال، شخصیت هدیه که مهندس برق توانمندی است، به جای حوزه تخصصی خود، کترینگ غذا راه انداخته و شخصیت مازیار (پیمان قاسمخانی) که با لاتاری به آمریکا رفته و وعده بازگشت داده است.
- فیلم از معدود آثار اخیر است که رابطه زن و مرد را بدون جانبداری روایت میکند.
- طنز فیلم بر پایه موقعیت و دیالوگ بنا شده و از ابتذال فاصله دارد.
- شخصیت سحر دولتشاهی به عنوان نمادی از زن مستقل و فعال در جامعه ترسیم شده است.
- اشارات ظریفی به مشکلات سیستمی و مهاجرت جوانان در ساختار داستان گنجانده شده است.
- فیلم اثری محترم، قابل فهم و سرگرمکننده برای مخاطب عمومی است.
«قایقسواری در تهران» بیش از آنکه بخواهد شاهکار سینمایی باشد، آمده تا سرگرم کند؛ و اتفاقاً همین را هم درست انجام میدهد.
برخلاف جریان رایج سینمای اجتماعی که اغلب زنان را در جایگاه قربانیهای منفعل نشان میدهد، اینجا سحر دولتشاهی نقش زنی مستقل، قوی و سالم را بازی میکند.
با وجود اینکه پایانبندی فیلم کمی شتابزده و تا حدی تخیلی به نظر میرسد و جای کار بیشتری داشت، این ضعف به کلیت تجربه مثبت فیلم لطمه نمیزند. «قایقسواری در تهران» رسالت خود را به عنوان یک عاشقانه کمدی محترم به انجام میرساند و در حوزه سینمای خانوادهمحور ایران، اثری تازهنفس محسوب میشود.
