دلایل شکست مجدد پرسپولیس و از دست دادن صدرنشینی

تحلیل شکست پرسپولیس مقابل ملوان در لیگ برتر

تیم پرسپولیس با پذیرش سومین شکست خود در پنج بازی دور برگشت، فرصت صدرنشینی در لیگ برتر ایران را از دست داد و بار دیگر تعارف با رقبا را کنار گذاشت. این شکست مقابل ملوان بندرانزلی در حالی رخ داد که تیم‌های استقلال و سپاهان پس از پیروزی، منتظر لغزش پرسپولیس بودند. ملوان یک تیم ریشه‌دار و قابل احترام است، اما دلایل مهم‌تری در این شکست دخیل بودند که فراتر از قدرت حریف بود؛ از دست رفتن روحیه و اعتماد به نفس بازیکنان کلیدی یکی از عوامل اصلی بود، همانطور که در صحنه دقیقه ۴۴ مشخص بود که هیچ بازیکنی برای ضربه زدن پیش‌قدم نشد.

تحت هدایت اوسمار ویرا، پرسپولیس در دور برگشت دستخوش تغییراتی در ترکیب شده است؛ از دفاع راست (گرا) تا خط حمله، نفرات جدید هنوز با ترکیب قدیمی هماهنگی لازم را پیدا نکرده‌اند. این عدم هماهنگی در خط میانی محسوس است، جایی که پرسپولیس در دوئل‌های فیزیکی شکست می‌خورد و سروش رفیعی نتوانسته پاس‌های گل‌ساز مورد نیاز برای مهاجمان را فراهم کند. علیپور نیز از حمایت کافی برخوردار نیست. این وضعیت یادآور دور رفت لیگ بیست و سوم است که با وجود داشتن نقاط قوت در یک سمت، تیم مانند “هواپیمای یک باله” عمل می‌کرد و خریدهای زمستانی نیز نتوانستند بال دوم تیم را تقویت کنند؛ به نظر می‌رسد خریدهای جدید معمولی بوده و بازیکنان قبلی دچار “سندرم بعد از درخشش” شده‌اند.

• تزلزل روحی: شکست‌های متوالی باعث از بین رفتن اعتماد به نفس در تیم، به ویژه خط حمله، شده است.
• عدم هماهنگی تیم: تغییرات مربی و ورود بازیکنان جدید در دور برگشت، انسجام تاکتیکی تیم را مختل کرده است.
• ضعف ساختار تیمی: فوتبال یک ورزش گروهی است و عملکرد ضعیف نشان داد که بازیکنان برای خودشان بازی می‌کنند، نه به عنوان یک واحد منسجم.
• کاهش اعتبار مربی: هنگامی که اعتبار مربی نزد بازیکنان پایین می‌آید، نفرات قادر به ارائه تمام پتانسیل خود نیستند.
• اتکا به بازیکنان جوان: درخشش بی‌سابقه بازیکنان تازه‌وارد مانند امیرحسین محمودی نشان می‌دهد که سایر نفرات اصلی تیم عملکرد بسیار ضعیفی داشته‌اند.

“پرسپولیس این بازی را هم مثل دیدار با فجر و فولاد باخت، چون یک تیم نبود. فوتبال یک ورزش گروهی است و نتیجه به دست نمی‌آید، مگر آنکه تیم درون و بیرون زمین در همکاری با یکدیگر هر دو سهم خود را در موفقیت ادا کنند.”

در نهایت، شکست پرسپولیس نه تنها ناشی از تاکتیک‌های حریف یا قدرت ملوان بود، بلکه ریشه در شکنندگی روحی و ساختار تیمی دارد که پس از تغییرات مربی نتوانسته است همبستگی لازم را بازیابد. تیمی که نتواند در لحظات حساس از توانایی‌های فردی فراتر رفته و به صورت گروهی عمل کند، محکوم به تکرار اشتباهات گذشته خواهد بود.