روایت نابرابری تجهیزات در درگیری‌های شب‌های دی‌ماه مشهد

میدان نابرابر نیروهای مردمی در آشوب‌های دی ماه مشهد

روایت روزهای هفدهم و هجدهم دی ماه در مشهد نشان‌دهنده صحنه‌ای پرتلاطم و دشوار برای نیروهای مردمی بود که در مقابل آشوبگران ایستادند. شاهدان عینی گزارش داده‌اند که این رویارویی با نابرابری تجهیزاتی فاحش همراه بوده است. در حالی که نیروهای مقابله در بهترین حالت سلاح‌هایی مانند وینچستر با ساچمه‌های پلاستیکی فشرده در اختیار داشتند که تأثیر چندانی بر هدف نداشت، طرف مقابل از تجهیزات بهتری برخوردار بود. این تفاوت تجهیزاتی، میدان نبرد را به صحنه‌ای بسیار سخت و پرهزینه تبدیل کرده بود و نشان می‌داد که دشمن دست‌کم گرفته شده است.

در شب اول، استفاده از سلاح‌هایی مانند اسلحه پینت‌بال در مقابل تجهیزات طرف مقابل، عمق مشکل را آشکار ساخت. همچنین، بررسی افراد دستگیر شده نشان داد که گرچه برخی ایرانی بودند، اما جمعیتی از غریبه‌ها نیز در میان آشوبگران حضور داشتند. برای مردم محلی، امنیت و حفظ نظم خط قرمز اصلی بود؛ به حدی که مادران در ساعت‌های عصر نیز امنیت کامل برای خروج از منزل نداشتند. درگیری‌ها به سرعت بالا گرفت و شاهدان عینی اذعان داشتند که تعداد مشخصی از آشوبگران مسلح به سلاح‌های جنگی بودند، در حالی که بقیه با سلاح‌های سردی چون قمه، چاقو و زنجیر حمله می‌کردند.

سازمان‌دهی و ماهیت نیروهای مقابل

تحلیل شرایط نشان می‌دهد که این اقدامات صرفاً اعتراضات عادی نبوده است. شواهدی از حملات سازمان‌یافته به فروشگاه‌ها، بانک‌ها و مساجد به دست آمده است که هدف قرار دادن مراکز عمومی و امنیتی را تأیید می‌کند. یکی از شاهدان نقل می‌کند که به افراد وعده داده شده بود در ازای کشتن یک بسیجی، کیسه برنج دریافت خواهند کرد، که این نشان‌دهنده نوعی تحریک و سازماندهی هدفمند بود. همچنین، گزارش‌ها حاکی از استفاده نیروهای مهاجم از مواد و توانایی‌های فیزیکی غیرعادی در بالا رفتن از موانع و تخریب تجهیزات امنیتی مانند دوربین‌ها و چراغ‌ها بود.

“ما وسط ماجرا ایستاده بودیم؛ نه پشت میز. دست‌مان اگر سلاحی بود، در بهترین حالت وینچستری با ساچمه‌های پلاستیک فشرده بود.”

تلاش افراد برای حفظ امنیت و دفاع از اماکن مقدس و عمومی، قهرمانانه‌ای بود. برخی افراد می‌توانستند میدان را ترک کنند اما ایستادگی کردند؛ از جمله فرمانده مسجدی که ابتدا امنیت جوانان را تأمین کرد و سپس با یک چوب دستی به دفاع پرداخت و تجهیزات را برای نیفتادن به دست دشمن رها نکرد.

• نابرابری تجهیزاتی: تفاوت فاحش میان سلاح‌های پلاستیکی مردمی و سلاح‌های جنگی معاندین.
• سازمان‌دهی: آشوبگران دارای سازماندهی مشخص و حمایت بیرونی بودند.
• اهداف مشخص: حمله به اماکن عمومی، بانک‌ها، فروشگاه‌ها و مساجد در کنار شعارهای سیاسی.
• حضور افراد خارجی: تأیید حضور افرادی که بومی منطقه نبودند در میان معترضان.
• اهمیت غیرت مردمی: ایستادگی افرادی که می‌توانستند بگریزند اما برای دفاع از امنیت محل ماندند.

“وقتی شیپور جنگ زده می‌شود، مرد و نامرد معلوم می‌شود؛ همان که شهید چمران گفت. این روایت، ترس نیست؛ واقعیت میدان است.”

این روایت‌ها تأکید می‌کنند که آنچه در شب‌های دی‌ماه رخ داد، صرفاً یک اعتراض نبود، بلکه برخوردی سازمان‌یافته علیه امنیت بود که نیازمند ثبت و درک دقیق آن برای جلوگیری از تکرار حوادث مشابه است. ایستادگی مردم عادی در برابر این حجم از سازماندهی و تجهیزات، نمونه‌ای آشکار از مفهوم غیرت و میهن‌دوستی در شرایط بحرانی است.