کیفیت هوای تهران در وضعیت قابل قبول
شرکت کنترل کیفیت هوای تهران اعلام کرد میانگین شاخص کیفیت هوای تهران بر روی عدد ۷۹ قرار گرفته و هوا در وضعیت قابل قبول است.

وضعیت کنونی کیفیت هوای تهران
بر اساس گزارش شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، میانگین شاخص کیفیت هوا در حال حاضر عدد ۷۹ را نشان میدهد که در محدوده قابل قبول برای شهروندان قرار دارد. این وضعیت به این معنی است که عموم مردم میتوانند فعالیتهای روزانه خود را بدون نگرانی جدی انجام دهند، اگرچه افراد حساس باید احتیاط بیشتری به خرج دهند. شاخص ۷۹ بیانگر تمرکز نسبتاً پایینی از آلایندههای اصلی مانند ذرات معلق (PM2.5 و PM10) است که تأثیر مستقیمی بر سلامت تنفسی دارد.
بررسی آمارهای کلی کیفیت هوا از ابتدای سال جاری تا این تاریخ نشاندهنده توزیع متفاوتی از شرایط جوی در پایتخت است. این آمارها تصویر واضحی از چالشهای زیستمحیطی بلندمدت شهر تهران ارائه میدهند:
- روزهای پاک: ۶ روز
- روزهای قابل قبول: ۱۵۲ روز
- روزهای ناسالم برای گروههای حساس: ۱۳۷ روز
- روزهای ناسالم: ۲۷ روز
- روزهای بسیار ناسالم: ۲ روز
- روزهای خطرناک: ۲ روز
تحلیل آماری شاخص روزانه
توزیع روزهای ناسالم (مجموع روزهای ناسالم، بسیار ناسالم و خطرناک) نشان میدهد که بیش از ۱۶۶ روز در سال، کیفیت هوا برای بخشهایی از جامعه یا همه ساکنان شهر تهران محدودیتهایی ایجاد کرده است. این مسئله بر لزوم مداخله جدی در حوزه حمل و نقل و کنترل منابع انتشار آلایندهها تأکید میکند. برای مثال، وضعیت قابل قبول که در حال حاضر حاکم است، در مقایسه با تعداد روزهای ناسالم، نیاز به تقویت اقدامات کنترلی دارد تا این وضعیت مطلوب حفظ شود.
شرکت کنترل کیفیت هوای تهران اظهار داشت: «میانگین شاخص کیفیت هوای تهران هم اکنون بر روی عدد ۷۹ قرار گرفته و هوا در وضعیت قابل قبول است.»
همچنین، میانگین شاخص هوای تهران طی ۲۴ ساعت گذشته عددی معادل ۷۷ را ثبت کرده که نشاندهنده ثبات نسبی شرایط در بازه زمانی کوتاهمدت بوده است. حفظ این پایداری نیازمند نظارت مستمر بر فعالیتهای صنعتی و ترافیکی است.
- تمرکز بر دادههای روزانه برای واکنش سریع به تغییرات جوی.
- اهمیت پایش مستمر سطح ذرات معلق به عنوان آلاینده اصلی.
- نیاز به برنامهریزی بلندمدت برای افزایش تعداد روزهای پاک.
در مجموع، با وجود قرارگیری فعلی در وضعیت «قابل قبول» که خبر خوبی محسوب میشود، سابقه طولانی مدت آلودگی هوا در تهران، ضرورت اتخاذ تدابیر اساسی و پایدار را برجسته میسازد.




