روایت مهر از راهپیمایی ۲۲ بهمن در شهرستان‌های استان تهران

گزارش گسترده از راهپیمایی ۲۲ بهمن در استان تهران

روز ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ شاهد برگزاری راهپیمایی‌های باشکوهی در سراسر استان تهران بود، که نه تنها در پایتخت، بلکه در شهرستان‌های کوچک و بزرگ شور و هیجانی ویژه حاکم بود. این گزارش به روایت خبرگزاری مهر می‌پردازد که چگونه مردم از مناطق مختلف، از سرمای کوهستان‌های فیروزکوه و دماوند گرفته تا دشت‌های پرجمعیت ورامین و شهریار، در این مراسم حضور یافتند. این تجمعات، فراتر از یک رویداد صرفاً سیاسی، صحنه‌ای برای نمایش وحدت اجتماعی و پاسداری از خاطرات تاریخی پیروزی انقلاب اسلامی بود. شرکت‌کنندگان با پوشش‌های گرم و پرچم‌های ایران، مسیرهای تعیین‌شده را طی کردند تا یادآور اهمیت این روز باشند.

استان تهران به دلیل تنوع جمعیتی و اجتماعی خود، همواره یکی از کانون‌های اصلی این مراسم ملی است. در این روز، هزاران نفر از مردم در شهرها و روستاهای این استان در مسیرهایی متفاوت، از محل‌های مذهبی مانند مساجد و مصلاها تا میادین اصلی شهر، حضور یافتند. گزارش‌ها نشان می‌دهد که شهرهایی چون فیروزکوه، دماوند، ری، اسلامشهر، ورامین، و شهریار، با برنامه‌های ویژه، هویت محلی خود را در دل این رویداد ملی منعکس کردند.

تنوع جغرافیایی و فضاهای متمایز در شهرستان‌ها

هر منطقه از استان تهران، با توجه به جغرافیا و بافت اجتماعی خود، فضایی متفاوت را در این روز خلق کرد:

• فیروزکوه: در منطقه کوهستانی فیروزکوه، ترکیبی از شور جمعی و آرامش طبیعی حاکم بود. مردم با لباس‌های گرم، با تمرکز بر حفظ نظم، مسیر راهپیمایی را پیمودند.
• دماوند: این شهر نمادین نیز شاهد تجلی وحدت اجتماعی بود؛ مسیرهای راهپیمایی از میادین اصلی آغاز و با دعاهای عمومی و سرودهای ملی همراه بود.
• ورامین و پیشوا: این مناطق که از بافت تاریخی و مذهبی برخوردارند، مسیرهایی را به سمت مساجد جامع انتخاب کردند و شاهد حضور فعال گروه‌های موتوری و خودرویی در کنار مردم عادی بودند.
• شهرهای جنوبی و شرقی (اسلامشهر، پاکدشت، رباط‌کریم): در این مناطق، علاوه بر راهپیمایی، تنوع در شیوه‌های ابراز مشارکت مانند رژه‌های موتوری و دوچرخه‌سواری نیز مشاهده شد که نشانگر مشارکت نسل‌های مختلف بود.

نمادهای کلیدی مشارکت مردمی

در جریان راهپیمایی‌ها در سراسر استان تهران، سه نماد اجتماعی کلیدی به وضوح دیده شد:

• حضور خانوادگی و نسلی: مشاهده همزمان حضور کودکان، جوانان، میانسالان و سالمندان در کنار یکدیگر، بر ماهیت خانوادگی این جشن ملی تأکید داشت.
• فراگیری فرهنگی و محلی: هر شهرستان با بهره‌گیری از آهنگ‌ها، سرودها و شعارهای محلی، هویت مستقل خود را به مراسم تزریق کرد.
• گفت‌وگوی شهری پس از پایان رسمی: پس از اتمام راهپیمایی در میادین اصلی، مردم به تبادل نظر و مشارکت در برنامه‌های هنری و اجتماعی پرداختند که به عمق تجربهٔ جمعی افزود.

“خیابان‌ها فقط مسیر عبور نبودند؛ صحنه‌ای بودند برای روایت مردمی که از سرمای کوهستان‌های فیروزکوه و دماوند تا ازدحام خیابان‌های ورامین در صحنه حاضر شدند.”

این مراسم در استان تهران، تجلی‌بخش همبستگی اجتماعی و بازنمایی هویت جمعی در بافت‌های شهری و روستایی متعدد است. این پدیده گسترده نشان می‌دهد که چگونه شور ملی در قالب تجربه‌های محلی و متفاوت، خود را در تاریخ معاصر ایران بازتاب می‌دهد.