نظر فرماندار هوچول: دستیاران پزشک نمیتوانند جایگزین پزشکان شوند
پیشنهاد کتی هوچول برای اعطای آزادی عمل بیشتر به دستیاران پزشک بدون نظارت پزشک، خطر موجود را تشدید میکند.
نقد سیاستهای جایگزینی پزشکان با دستیاران پزشکی
این مقاله دیدگاه منتقدانهای نسبت به طرح فرماندار کتی هوچول در ایالت نیویورک ارائه میدهد که قصد دارد به دستیاران پزشک (PAها) اجازه دهد بدون نظارت مستقیم پزشک فعالیت کنند. نویسنده استدلال میکند که این اقدام، سطح مراقبتهای پزشکی را کاهش داده و جان بیماران را به خطر میاندازد. در حال حاضر، اگرچه قوانین الزام به نظارت بر PAها وجود دارد، اما این نظارت اغلب به معنای بازبینی پروندهها پس از انجام کار است و در طول همهگیری کووید-۱۹ این نظارتها کمرنگتر شد. طرح هوچول تلاش دارد تا این کار را به صورت قانونی دائمی درآورد و به PAها اجازه دهد تقریباً تمام وظایف پزشکان، از جمله تشخیص، را بدون بازبینی انجام دهند.
این رویکرد در تضاد با اقدامات اخیر در سامانههای بهداشت و درمان دیگر کشورها است. به عنوان مثال، سیستم بهداشت ملی بریتانیا (NHS) پس از حوادث متعددی، اعلام کرده است که استفاده از PAها را کاهش داده و آنها را از درمان بیماران بدون تشخیص منع خواهد کرد. این نگرانیها از زمانی شدت گرفت که مرگ یک بازیگر جوان به دلیل تشخیص اشتباه لخته خون توسط یک PA به یکی از موضوعات اصلی رسانهها تبدیل شد. نکته حیاتی در اینجا «تشخیص» است؛ امری که نیازمند سالها آموزش تخصصی پزشکی است.
تفاوت آموزش پزشکان و دستیاران پزشک
تبدیل شدن به یک پزشک مستلزم حداقل چهار سال دانشکده پزشکی و پس از آن یک سال یا بیشتر دوره رزیدنتی در بیمارستان است. این میزان آموزش عمیق در زمینههای بیولوژی، شیمی و سیستمهای بدنی به پزشک امکان میدهد علل غیرمعمول بیماریها را تشخیص دهد. تحقیقات پژوهشگران دانشگاه سیراکیوز نشان میدهد که «دوره آموزشی کوتاهتر PAها نسبت به پزشکان منجر به نرخ خطای تشخیصی بالاتری میشود.» اگرچه PAها اغلب در زمینه مراقبتهای پس از تشخیص خوب عمل میکنند، اما پیشنیاز اصلی، گرفتن تشخیص صحیح از ابتدا است.
- افزایش فشار سیاسی از سوی انجمن حرفهای دستیاران پزشک (American Academy of Physician Associates) برای مبهم کردن تفاوتها بین پزشکان و PAها.
- سابقه استفاده از PAها به دهه ۱۹۶۰ باز میگردد که پاسخی به کمبود پزشکان بود و شرکتهای بزرگ بیمارستانی به دلیل هزینههای پایینتر به سمت استفاده بیشتر از آنها رفتند.
- شواهد نشان میدهد که اتکای بیش از حد به PAها با «کیفیت پایینتر تشخیص و درمان در سیستم مراقبتهای بهداشتی» همراه است.
- کمبود پزشکان در ایالات متحده حل شدنی است؛ با حمایت از آموزش پزشکی (مانند طرحهای بورسیه تحصیلی رایگان در برخی دانشگاهها) و افزایش سهمیههای رزیدنتی تأمین مالی شده توسط دولت.
«دوره آموزشی کوتاهتر PAها نسبت به پزشکان منجر به نرخ خطای تشخیصی بالاتری میشود.»
فرماندار هوچول باید درک کند که نیویورک یکی از پایتختهای پزشکی کشور است. کاهش استاندارد مراقبت، این اعتبار را به خطر میاندازد و جان ساکنان نیویورک را تهدید میکند.
در پایان، مقاله تأکید میکند که کوتاهمدتنگری با جایگزینی پزشکان با نیروی کار ارزانتر، در بلندمدت هزینههای جانی و کیفی بالاتری را به جامعه تحمیل خواهد کرد. آموزش بیشتر پزشکان راهکار پایدارتر برای رفع کمبود نیروی درمان است، نه کاهش استانداردهای حرفهای.
