یادداشت: تیم‌های NFL مربیان را بر اساس مهارت انتخاب می‌کنند، نه رنگ پوست

انتقاد از تمرکز بر نژاد در استخدام مربیان NFL

این متن به بررسی یک "وحشت اخلاقی" رایج پس از پایان فصل مربی‌گری (coaching carousel) در لیگ ملی فوتبال آمریکا (NFL) می‌پردازد. نویسنده اشاره می‌کند که با وجود انتصاب ده مربی جدید در این دوره، بخش زیادی از گفتگوی عمومی به جای تمرکز بر توانایی‌های شغلی، بر رنگ پوست مربیان معطوف شده است. رسانه‌هایی مانند The Athletic مقالاتی منتشر کردند که از عدم استخدام مربیان سیاه‌پوست ابراز تأسف می‌کردند و این موضوع را شاهدی بر شکست یا ناهنجاری در سازمان‌ها می‌دانستند. این نوع واکنش‌ها، که نویسنده آن‌ها را "هذیان‌گویی" می‌خواند، نشان‌دهنده اصرار بر طرح‌های مبتنی بر تفرقه و ایدئولوژی‌های ترویج شده از طریق مفاهیمی مانند DEI (تنوع، برابری و شمول) است تا صرفاً بر کسب اعتبار و توجه رسانه‌ای متمرکز باشند.

"با وجود ۱۰ فرصت استخدام رکوردشکن، تیم‌های NFL صفر مربی سیاه‌پوست را استخدام کردند."

نویسنده برای رد ادعای تبعیض گسترده در استخدام، شواهدی از سوابق NFL ارائه می‌دهد. در میان ۱۰ تیمی که مربی جدید استخدام کرده‌اند، شش تیم در گذشته مربی سیاه‌پوست استخدام کرده بودند. چهار تیم دیگر نیز پیش از این یک مدیر کل سیاه‌پوست (general manager) را برای نظارت بر تیم خود منصوب کرده بودند. به عنوان مثال، تایتان‌های تنسی به رابرت صالح، یک مسلمان لبنانی-آمریکایی، فرصت دوم مربیگری داده است، که این اقدام مغایر با وجود تعصب شدید در لیگ است. همچنین، اشاره می‌شود که نیت شیلهاسه، هماهنگ‌کننده بازی هوایی سیاه‌پوست، به مرحله نهایی انتخاب مربی برای کلیولند براونز رسیده بود، با وجود اینکه هرگز مسئولیت کامل تصمیم‌گیری‌های بازی را بر عهده نداشته است.

رویکرد باشگاه‌ها در تصمیم‌گیری

مالکان تیم‌های NFL مالکیت شرکت‌های چند میلیارد دلاری را دارند و تصمیمات حیاتی خود را بر اساس آنچه که فکر می‌کنند به کسب پیروزی در زمین کمک می‌کند، اتخاذ می‌کنند. موفقیت در NFL نه تنها ثروت خالص آن‌ها را افزایش می‌دهد، بلکه اعتبار و شهرت (Status) برای آن‌ها به ارمغان می‌آورد. تصمیم‌گیری آن‌ها عمدتاً بر اساس عملکرد گذشته و پتانسیل آینده کاندیداها، صرف نظر از نژاد، صورت می‌گیرد.

نتیجه‌گیری

هرچند برخی کاندیداهای شایسته سیاه‌پوست مانند ونس جوزف، آنجلو اوررو و آنتونی ویور در این دوره حضور داشتند، اما در نهایت این مربیان با سوابق مشخصی (مانند قهرمان سوپر باول یا مربی سال) انتخاب شدند. نویسنده نتیجه می‌گیرد که تمرکز مداوم بر نژاد به جای شایستگی، به قضیه عدالت بیش از آنکه کمک کند، آسیب می‌زند. جامعه آمریکا از داوران آرمان‌گرا و تفرقه‌افکن دوری کرده است.