مبارزه با نژادپرستی در دانشگاههای کالیفرنیا: نقد نظام هویت گروهی
نقد وضعیت آموزش عالی در کالیفرنیا که منافع آموزشی را بر اساس نژاد و قومیت اولویت میدهد و تلاش برای مبارزه با برنامههای تبعیضآمیز مانند DEI.
آموزش عالی در کالیفرنیا به شدت درگیر “هویت گروهی” شده است، که منجر به اولویتبندی مزایا و فرصتهای آموزشی بر اساس نژاد و قومیت گردیده است. نویسنده این وضعیت را یک “اعتیاد” میداند که با وجود رأی دیوان عالی در سال ۲۰۲۳ علیه پذیرش مبتنی بر نژاد (مانند پرونده فیر اد میشن در برابر هاروارد)، همچنان ادامه دارد. این رأی تاکید داشت که حذف تبعیض نژادی به معنای حذف همه اشکال آن است. با این حال، مشکل اصلی فراتر از مسائل حقوقی است و ریشه در فرهنگی دارد که قضاوت بر اساس هویت گروهی را به یک اصل شبهدینی تبدیل کرده است.
مجموعه صنعتی تنوع، برابری و شمول (DEI) شامل اساتید، مدیران، بوروکراتها و مشاوران دولتی از این باور عمیق حمایت میکند و تغییر آن نیازمند تلاشی فراتر از احکام دادگاه است. بسیاری از دانشگاهها در واکنش به تصمیم دیوان عالی تلاش کردهاند تا آن را محدود به فرآیند پذیرش دانشگاهها بدانند، در حالی که این حکم مبتنی بر «حفاظت برابر» بوده و به تمامی فعالیتهای دانشگاهی که تحت متمم چهاردهم یا قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ قرار دارند، اعمال میشود. برخی دیگر صرفاً نام DEI را تغییر دادهاند، مثلاً به “شمول و تعلق”، اما محتوای اقدامات تبعیضآمیز دستنخورده باقی مانده است.
پروژههایی مانند CriticalRace.org و Equal Protection Project فعالیتهای تبعیضآمیز را در بیش از ۷۰۰ مؤسسه آموزش عالی مستند کردهاند. تحقیقات نشان میدهد که تلاش فکری و مالی زیادی صرف “جعبهگذاری نژادی و قومیتی” و “مهندسی مجدد نژادی آموزش” میشود. این پروژهها تعداد زیادی از برنامهها و بورسیههای دانشگاهی را که حقوق مدنی را نقض میکنند، به چالش کشیدهاند.
نویسنده اشاره میکند که جداسازی مؤثر دانشجویان بر اساس نژاد و قومیت همچنان رواج دارد، اما در لفافهای از اصطلاحات به ظاهر بیضرر پوشانده شده است. او معتقد است که این نوع «سیگنالدهی نژادی» در نامگذاری برنامهها نقض حقوق مدنی محسوب میشود، زیرا ممکن است دانشجویان گروههای دیگر را از ثبتنام منصرف کند.
«تلاش برای بیرون راندن سیاستهای هویت گروهی تبعیضآمیز از آموزش عالی مانند تلاش برای خارج کردن صابون از اسفنج است.»
یافتهها شامل موارد متعددی در دانشگاههایی مانند UCLA، دانشگاه کالیفرنیای ایرواین، و دانشگاه سانتا کلارا است که شامل سهمیههای نژادی یا بورسیههای محدود شده بر اساس نژاد هستند. نویسنده تاکید میکند که اگرچه فشارهای قانونی ادامه خواهد یافت، اما آنچه واقعاً لازم است، یک تغییر فرهنگی است که کرامت و حقوق فرد را بر هویت گروهی ارجحیت دهد. این مبارزه برای تضمین اجرای کامل اصول حفاظت برابر در تمام ابعاد آموزش عالی جریان دارد.
