کلاهبرداری در سیستم دولتی آمریکا؛ مینیاپولیس جدیدترین نمونه است

شکست سیستماتیک در مبارزه با کلاهبرداری‌های دولتی

مقاله به بررسی مشکل ریشه‌دار کلاهبرداری در سیستم‌های توزیع کمک‌های مالی دولتی در ایالات متحده می‌پردازد، جایی که هدف کمک به نیازمندان است، اما میلیاردها دلار از سرمایه‌های مالیات‌دهندگان به سرقت می‌رود. نویسنده می‌گوید که این مشکل ذاتی سیستم است؛ زیرا موفقیت نهادهای دولتی بر اساس میزان پولی که توزیع می‌کنند سنجیده می‌شود، نه کارآیی یا صحت پرداخت‌ها. این امر باعث می‌شود که نهادهای دولتی انگیزه کمی برای بررسی دقیق افراد دریافت‌کننده کمک‌ها داشته باشند.

مینیاپولیس به عنوان جدیدترین نمونه این مشکل معرفی شده است؛ جایی که یک کلاهبرداری گسترده با هزینه‌های هنگفت در حال وقوع بود و این رسوایی توسط یک یوتیوبر ۲۰ ساله به نام «نیک شرلی» و نه خود مأموران دولتی کشف شد. این افشاگری منجر به توقف موقت میلیاردها دلار پرداخت یارانه‌های رفاهی توسط کاخ سفید شد، اقدامی که با انتقاد برخی سیاستمداران ترقی‌خواه، از جمله ایلهان عمر، مواجه شد که آن را تلاشی برای ایجاد هرج و مرج و اهداف «روابط عمومی» خواندند.

• نقص‌های سیستمی: کارشناسان تأکید می‌کنند که سیستم‌های دولتی از روش‌های قدیمی و مبتنی بر اسناد فیزیکی استفاده می‌کنند و از امکانات تأیید داده‌های مدرن سر باز می‌زنند؛ مثل مواردی که ایلان ماسک پیش‌تر در مورد عدم کامپیوتری بودن سوابق دولتی شکایت داشت.
• عدم پاسخگویی مقامات: فرماندار مینیاپولیس، تیم والز، مسئولیت کامل این رسوایی را پذیرفت، اما عملاً اقدامی علیه آن انجام نداد. این در حالی است که دولت فدرال علی‌رغم وعده‌های رئیس‌جمهور مبنی بر یافتن کلاهبرداران، سهم بسیار ناچیزی از صدها میلیارد دلار سرقت‌شده در سال ۲۰۲۴ را بازپس گرفت.
• جذابیت بین‌المللی کلاهبرداری: کارشناسان اشاره می‌کنند که به دلیل عدم بررسی هویت و محل زندگی متقاضیان، ایالات متحده به «آسان‌ترین بازی» برای کلاهبرداران سراسر جهان تبدیل شده است، که حتی برخی از این وجوه به افراد مظنون به تروریسم نیز می‌رسد.
• انگیزه سیاسی در سطح محلی: برخی سیاستمداران محلی علاقه‌ای به ردیابی کلاهبرداری ندارند، زیرا معتقدند که بیشتر بودجه‌ها از سوی دولت فدرال تأمین شده و مالیات‌دهندگان سایر ایالت‌ها هزینه آن را می‌پردازند.

«شما موفقیت را بر اساس میزان پولی که پرداخت می‌کنید اندازه‌گیری می‌کنید.» این نقل قول، وضعیت اسفبار انگیزه‌های دولتی را در مواجهه با هزینه‌کرد عمومی نشان می‌دهد.

اندرو مک‌کلناهان از شورای متحد علیه کلاهبرداری در رفاه، اظهار داشت: «آن‌ها متکی بر قوانین و مقرراتی هستند که برای قلم و کاغذ نوشته شده‌اند.»

برای اصلاح این وضعیت، مک‌کلناهان پیشنهاد می‌کند که احراز صلاحیت افراد باید پیش از پرداخت انجام شود و همچنین بر لزوم تلاش برای کار کردن توسط دریافت‌کنندگان مزایا تأکید می‌کند؛ زیرا «بهترین برنامه رفاهی، یک شغل است.» عدم اقدام جدی برای جلوگیری از این سوءاستفاده‌ها نه تنها اعتماد عمومی را از بین می‌برد بلکه وابستگی به سیستم دولتی را تقویت می‌کند.